بررسی تاثیر آموزش خودکنترلی برکاهش پرخاشگری نوجوانان و استرس والدینی

طرح این پژوهش از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه مورد مطالعه در این پژوهش ۶۰ نفر (۳۰ نفرگروه آزمایش و ۳۰ نفرگروه کنترل) از دانش آموزان مقطع راهنمایی می باشد که با روش نمونه گیری تصادفی ساده از بین مدارس راهنمایی یک مدرسه انتخاب و پرسشنامه پرخاشگری توسط ۱۵۰نفر از دانش آموزان تکمیل گردید. از بین دانش آموزانی که نمره ی آنها در این آزمون بیشتر از ۱۲ شده بود، به صورت تصادفی ساده ۶۰ نفر انتخاب و به دوگروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه پرخاشگری ایزنک (۱۹۷۵)، پرسشنامه تنیدگی والدینی ابیدین (۱۹۹۵)، پرسشنامه خودکنترلی رزنبام (۱۹۸۰)، پرسشنامه خودکنترلی دانش آموز از نظر معلم (۱۹۷۹)، هستند. برنامه آموزش خودکنترلی در طول ۱۰ جلسه هفته ای دو جلسه برای گروه آزمایش اجرا گردید در حالیکه گروه کنترل برنامه عادی زندگی خود را طی می کردند. فرضیه های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که بین میانگین نمرات آموزش خودکنترلی، پرخاشگری، استرس والدینی و خودکنترلی دانش آموزان از نظر معلم در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد. طبق نتایج حاصل آموزش خودکنترلی بر خودکنترلی دانش آموزان از نظر خودشان تاثیر نداشته است. به طور کلی این یافته ها بیانگر آن است که برنامه ی آموزش خودکنترلی به دانش آموزان گروه آزمایش کمک کرده است تا با بهبود خودکنترلی (ازنظر معلم)، پرخاشگری را کاهش داده و به طبع آن تاثیر مثبت بر استرس والدینی مادران آنها داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودکنترلی ، پرخاشگری ، تنیدگی والدینی ، خودکنترلی.