اثر محلول پاشی متانول بر عملکرد و اجزای عملکرد سویا (Glycine max L.)

به منظور بررسی اثر متانول بر رشد و نمو و اجزای عملکرد سویا (Glycine max L. var. L ۱۷)، آزمایشی با استفاده از طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال زراعی ۸۷-۱۳۸۶ در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد کرج اجرا شد. در این آزمایش تیمار شاهد (M۰، بدون مصرف متانول) و محلولهای ۷(M۱) ، ۱۴(M۲)، ۲۱(M۳) ، ۲۸(M۴) و۳۵ (M۵) درصد حجمی، سه بار در فصل رشد با فواصل ۱۵ روز یکبار بر روی قسمت های هوایی بوته های سویا محلول پاشی شدند. صفات اندازه گیری شده شامل عملکرد دانه، ارتفاع بوته، سطح برگ، تعداد شاخه فرعی، وزن خشک کل بوته، درصد روغن و پروتئین دانه، بیوماس کل و اجزای عملکرد بود. نتایج نشان داد که بین تیمارهای مختلف در سطح احتمال ۵ درصد تفاوت معنی دار وجود داشت. مقایسه میانگین خصوصیات مورد بررسی نشان داد که اثر سطوح محلول های ۱۴ (M۲) و ۲۱(M۳) درصد حجمی متانول بر صفات مورد ارزیابی بیشتر از سایر تیمارها بود و کاربرد متانول در تیمارهای ۱۴ و۲۱ درصد حجمی به ترتیب موجب ۸/۱۶درصد و ۲/۴۰ درصد افزایش عملکرد نسبت به تیمار شاهد شد. محلول پاشی متانول باعث افزایش عملکرد، ارتفاع، وزن هزار دانه، تعداد غلاف پر شده، سطح برگ و بیوماس گردید.

کلیدواژه ها:

شاخص سطح برگ ، گیاه زراعی ، گیاه سه کربنه