رابطه ی آزار صوتی و فرسودگی شغلی در پرستاران شهر بهبهان

مقدمه: در حال حاضر فرسودگی شغلی، یک مشکل شایع در تمام سیستم های بهداشتی است و به نظر می رسد عوامل فیزیکی مانند سر و صدا در این زمینه موثر باشند بر این اساس، مطالعه ی حاضر با هدف تعیین رابطه ی بین آزار صوتی و فرسودگی شغلی پرستاران شهر بهبهان در سال ۱۳۹۴ انجام شد. روش کار: جامعه ی آماری این مطالعه ی تحلیلی-مقطعی، پرستاران شهر بهبهان در سال ۱۳۹۴ بودند و ۱۵۱ پرستار به صورت تصادفی با روش طبقه بندی با تخصیص متناسب از ۳ بیمارستان، وارد مطالعه شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسش نامه های فرسودگی شغلی مازلاک و آزار صوتی بودند و داده ها در نرم افزار SPSS نسخه ی ۱۶ با استفاده از آمار توصیفی، آزمون آنووا، تی مستقل و ضریب همبستگی اسپیرمن تحلیل شدند. یافته ها: تعداد ۱۵۱ پرستار (۸/۲۵% مرد و ۲/۷۴% زن) با میانگین سنی ۷۴/۸±۴۸/۳۳ سال وارد مطالعه شدند. میانگین نمره ی حساسیت به صدا ۹۸/۲۲±۷/۶۳ و میانگین نمره ی آزاردهندگی صدا ۶۸/۲۲±۵۲/۵۶ بود. درصد بیشتری از پرستاران در زیرمقیاس زوال شخصیت (۶/۶۳%) و خستگی عاطفی (۲/۶۴%) در سطح فرسودگی پایین قرار داشتند اما در زیرمقیاس فقدان موفقیت فردی، درصد بیشتری از افراد (۶/۶۵%) در سطح فرسودگی بالا قرار داشتند. نتایج بررسی رابطه ی فرسودگی شغلی با آزاردهندگی و حساسیت به صدا نشان داد که زیرمقیاس خستگی عاطفی با آزاردهندگی (۰۰۰/۰=P) و با حساسیت به صدا (۰۰۲/۰=P) و هم چنین زیرمقیاس مسخ شخصیت با آزاردهندگی صدا (۰۰۴/۰=P) رابطه ی معنی دار مثبت دارند. نتیجه گیری: بنا بر نتایج، با افزایش آزاردهندگی صدا، فرسودگی شغلی در ابعاد خستگی عاطفی و مسخ شخصیت افزایش می یابد لذا اتخاذ راهکارهایی جهت کاهش آلودگی صوتی در بیمارستان ها جهت پیشگیری از فرسودگی شغلی پرستاران، ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

آلودگی صوتی ، پرستاران ، فرسودگی شغلی