تبیین مدل ساختاری اشتیاق به درمان بر اساس حافظه اعتیاد، میل به مصرف و تحمل ابهام با میانجی گری خودکنترلی در افراد متقاضی ترک

مطالعه حاضر با هدف تبیین مدل اشتیاق به درمان اعتیاد بر اساس حافظه اعتیاد، میل به مصرف و تحمل ابهام با میانجی گری خودکنترلی در افراد وابسته به موادمتقاضی ترک انجام شد. روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی و پیش بینی بود. جامعه آماری این مطالعه شامل افراد وابسته به مواد مراجعه کننده به کلینیک های ترک اعتیاد شهر بابل بود. ۲۰۹ نفر از شرکت کنندگان به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و دردسترس انتخاب شدند و به سوالات مقیاس شدت حافظه اعتیاد چن و همکاران (۲۰۱۸)، مقیاس خودکنترلی تانجنی و همکاران (۲۰۰۴)، مقیاس تحمل ابهام مک لین و همکاران (۱۹۹۳)، مقیاس مراحل آمادگی برای تغییر و اشتیاق برای درمان اعتیادمیلر و تونیگان (۱۹۹۷) و مقیاس میل به مصرف مواد سوموزا و همکاران (۱۹۹۵) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد حافظه اعتیاد در اشتیاق به درمان نقش مستقیم دارد (۰۵/۰>p، ۳۱/۰=β)؛ میل به مصرف در اشتیاق به درمان نقش مستقیم دارد (۰۵/۰>p، ۳۹/۰=β)؛ تحمل ابهام دv اشتیاق به درمان نقش مستقیم دارد (۰۵/۰>p، ۳۶/۰=β)؛ خودکنترلی در اشتیاق به درمان نقش مستقیم دارد (۰۵/۰>p، ۷۹/۰=β) و مدل اشتیاق به درمان اعتیاد بر اساس حافظه اعتیاد، میل به مصرف و تحمل ابهام با میانجی گری خودکنترلی در افراد وابسته به مواد متقاضی ترک برازش دارد. مطالعات بیشتر می توانند گام موثری در ایجاد انگیزه برای درمان از طریق حذف و به حداقل رساندن عوامل مشکل آفرین و زمینه ای در جهت ایجاد اشتیاق به تغییر در زندگی بیماران ترک اعتیاد ایجاد نماید.

کلیدواژه ها:

اشتیاق به درمان ، حافظه اعتیاد ، میل به مصرف ، تحمل ابهام ، خودکنترلی