بررسی غلظت فلوئور در منابع آب شرب خراسان جنوبی (سال ۸۷-۱۳۸۶)

زمینه و هدف: فلوئور به مقدار ناچیزی در جیره غذایی افراد وجود دارد و عمدهترین راه جذب آن از طریق آب آشامیدنی است. استاندارد ۱۰۵۳ موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، میزان فلوئور در آب را بسته به میزان دما، بین ۶/۰ تا mg/L ۱/۷ توصیه میکند. مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان فلوئور در منابع آب آشامیدنی استان خراسان جنوبی انجام شد.   روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، طی یک سال، به روش سرشماری از منابع مختلف آب شرب تحت پوشش شهرها و روستاهای استان، به روش استاندارد نمونهبرداری و در آزمایشگاه با دستگاه اسپکتروفتومتر بررسی گردید. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS (ویرایش ۱۱) در سطح ۰۵/۰=α مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.   یافته ها: از مجموع ۳۱۴ نمونه آب اخذشده، ۸/۴۶% از مناطق شهری و ۲/۵۳% از مناطق روستایی بود. میانگین میزان فلوئور آب شرب در استان ۲۴/۰±۵۲۰۸/۰ mg/L بود. میانگین میزان فلوئور در مناطق شهری، ۱۵/۰±۴۴۸۲/۰ mg/L  و در مناطق روستایی ۲۷/۰±۵۸۴۷/۰ mg/L بود؛ این اختلاف از نظر آماری معنیدار بود (۰۰۱/۰>P). از نظر منابع تامین آب شرب، میانگین میزان فلوئور در چاه با ۲۳/۰±۵۵۱۹/۰ mg/L بیشترین و در چشمهها با ۲۲/۰±۳۳۳۳/۰ mg/L  کمترین میزان فلوئور را تشکیل میداد. در بین شهرستانهای استان، کمترین و بیشترین میانگین میزان فلوئور به ترتیب مربوط به بیرجند (۲۴/۰±۴۷۹۰/۰ mg/L) و قاین (۲۱/۰±۵۹۵۸/۰ mg/L) بود.   نتیجه گیری: میزان فلوئور در منابع آب همه شهرستانهای استان خراسان جنوبی کمتر از میزان حداقل توصیه شده است که ضرورت دارد تلاش جدی جهت حل این مشکل به عمل آید.

کلیدواژه ها:

Fluorine ، Drinking water ، South Khorasan ، فلوئور ، آب شرب ، خراسان جنوبی