تاثیر ساختارهای زمین شناسی بر وضعیت کمی و کیفی منابع آب منطقه منگرهاندیمشک

محدوده مطالعاتی منگره در فاصله ۱۳۰ کیلومتری شمال اندیمشک، بین طول های ۴۸ درجه و ۱۰ دقیقه تا ۴۸ درجه و ۲۷/۵ دقیقه و عرضهای ۳۲ درجه و ۴۵ دقیقه تا ۳۳ درجه قرار دارد. میانگین متوسط بارندگی سالانه ۵۷۱/۸ میلیمتر و دمای سالانه ۲۳/۴ درجه سانتیگراد و بلحاظ اقلیمی در سیستم طبقه بندی آمبرژه از نوع نیمه مرطوب معتدل است. منطقه منگره در زون زاگرس چین خورده و در شمال خوزستان قرار گرفته است. اینناحیه به لحاظ تکتونیکی یکی از فعال ترین زون های زاگرس محسوب می شود. سازندهای مختلف زمین شناسی ازدوره کرتاسه بالایی تا عهد حاضر در حوضه مطالعاتی منگره بیرون زدگی دارند. قدیمی ترین سنگها، گروهبنگستان(سازند آهک خاکستری روشن)، متعلق به دوران کرتاسه بالایی است، که بطور هم شیب روی مارن هایگژدمی قرار گرفته است. روی سازند مذکور مارن های خاکستری مایل به آبی سازند گورپی، آواری امیران، وشیل های آبی و ارغوانی سازند پابده، آهکی تله زنگ، آواری کشکان، کربناتی شهبازان، آهک آسماری، رسوباتگچی و مارنی گچساران و آغاجاری بطور هم شیب قرار دارد. سازند امیران هسته تاقدیس چناره را تشکیلمیدهد و آهکهای آسماری-شهبازان بصورت کلاهک در بالای تاقدیس ها قرار دارد. نهشته های کوارترنری،نهشته های آبرفتی و مخروط افکنه ها، در حاشیه بستر رودخانه بزرگ منگره که عمدتا حاصل فرسایش سازندهایآهکی است، توانسته است، ذخیره مناسبی جهت منابع آب زیرزمینی آبرفتی، محسوب شود. لذا در این مطالعه ضمن بررسی سازندهای زمین شناسی، تکتونیک(زمین ساخت) و هیدروژئولوژی منطقه، تاثیر سازندهای زمینشناسی برروی وضعیت آب های زیرزمینی منطقه(آبرفتی و آهکی) بصورت کمی و کیفی، مورد بحث قرار خواهدگرفت.