دعوت به راستی در شاهنامه فردوسی
محل انتشار: اولین همایش بین المللی فرهنگ و ادبیات فارسی
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 213
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
PLCCONF09_026
تاریخ نمایه سازی: 1 مهر 1402
چکیده مقاله:
شاهنامه فردوسی از امهات ادب فارسی در کنار بعد حماسی، از بعد اخلاقی نیز بهره مند است و شاعر کوشیده است درلابلای داستانهای حماسی و اساطیر و با چشمداشت به منش پاک ایرانیان نژاده، مردمان را به سوی خوبی و زیباییرهنمون باشد. از مهمترین جنبه های اخلاقی شاهنامه دعوت به راستی و مقابله با دروغ است. اهمیت راستگویی در شاهنامهبه حدی است که میتوان آن را یکی از اندیشه های مهم و والای فردوسی به شمار آورد. دعوت به راستی در شاهنامهفردوسی نمودهای مختلفی دارد که برای مثال میتوان به مواردی چون: راستی در سخن، راستی در عمل، راستی در دین،راستی در پادشاهی و ... اشاره کرد. این نمودهای مختلف راستی در شاهنامه بیانگر آن است که فردوسی پیشگرفتن راستیرا در همه جنبه های زندگی ضروری میداند و از هر فرصتی برای دعوت به راستی استفاده میکند، او همچنین آثار و نتایجناراستی و کژی را بیان میکند تا مخاطب ناخودآگاه به سمت راستی ترغیب شود و از کژی و کاستی دوری گزیند. اینمقاله برآن است تا به شیوه کتابخانهای و با روش توصیفی_تحلیلی، سه جنبه راستی در سخن، راستی در عمل و راستیدر پادشاهی را محل توجه و بررسی خود قرار دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا شوهانی
دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ایلام، ایلام
اسما حاتمیان
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ایلام، ایلام