نشانه شناسی نظام پوشاک در مثنوی مولوی
محل انتشار: فصلنامه متن پژوهی ادبی، دوره: 27، شماره: 98
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 108
فایل این مقاله در 30 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LTR-27-98_004
تاریخ نمایه سازی: 21 شهریور 1402
چکیده مقاله:
نظام پوشاک از نظامهای بسیار مهم است که در متون ادبی حضور چشمگیری دارد. مولوی از جمله شاعرانی است که توانسته است نظام نشانههای زبانی پوشاک را به نشانههای ادبی تبدیل کند. او با کاربرد واژگان و نشانههای روزمره پوشاک، نشانههای تازهای را در متن حکایت خلق میکند. این پژوهش بر آن است که با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی و تحلیل نشانههای پوشاک در حکایتهایی از مثنوی با رویکرد نشانه شناسی بارت به ویژه نظریه همسازه و ناسازه بپردازد. در این نظریه، بارت معنا و مفهوم نشانه را به معنای صریح، محدود نکرده و تلاش میکند که الگویی را طراحی کند تا در کنار معنای صریح به معنای ضمنی نشانهها دست یابد. بررسی تحلیلی این نظریه در حکایتهایی از مثنوی نشان میدهد که مولانا نشانه ها را در معنای قراردادی آنها به کار نمیگیرد، بلکه با خلق نشانههای جدید و همچنین تفسیر و تاویل حکایتها به خوانشی نو از نشانههای اولیه دست مییابد که این نشانهها با کل نظام نشانهای مثنوی در پیوند است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
عفت نقابی
دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
مهرنوش اسرافیل زاده
دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :