تدوین مدل علی بهزیستی تحصیلی بر اساس خودتنظیمی انگیزشی و خودکارآمدی هیجانی با نقش واسطه ای سرسختی تحصیلی در دانش آموزان

اهداف: این پژوهش تدوین مدل علی بهزیستی تحصیلی بر اساس خود تنظیمی انگیزشی و خودکارآمدی هیجانی با نقش واسطه­ ای سرسختی تحصیلی  در دانش آموزان دختر سال سوم دوره متوسطه شهر سنندج در سال تحصیلی ۹۸-۹۷ بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل­ معادلات ساختاری بود. با استفاده از روش نمونه ­گیری خوشه­ ای چند مرحله ­ای ۶۰۰ نفر از دانش­ آموزان انتخاب شدند. پرسشنامه­های بهزیستی تحصیلی تومینین-سوینی و همکاران(۲۰۱۲)، سرسختی تحصیلی بنیشک و همکاران (۲۰۰۵)، خودتنظیمی انگیزشی ولترز (۱۹۹۸) و خودکارآمدی هیجانی بورلی و همکاران (۲۰۰۸) به عنوان ابزارهای سنجش مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل داده­ها با دو نرم­افزار SPSS و Amos انجام شد. یافته ­ها: یافته ­ها بیانگر تاثیر غیرمستقیم و معنادار خودتنظیمی انگیزشی و خودکارآمدی هیجانی بر بهزیستی تحصیلی از طریق سرسختی تحصیلی بود. به عبارت دیگر، یافته­ ها نشان داد که خودتنظیمی انگیزشی و خودکارآمدی هیجانی بر سرسختی تحصیلی و سرسختی تحصیلی بر بهزیستی تحصیلی اثر مستقیم و معنی ­داری دارد (۰۵/۰P<). همچنین خودتنظیمی انگیزشی بر خودکارآمدی هیجانی اثر مستقیم و بر سرسختی تحصیلی اثر معنادار و غیرمستقیم نیز دارد (۰۵/۰P<). نتیجه ­گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که در مجموع خودتنظیمی انگیزشی و خودکارآمدی هیجانی می ­توانند پیش ­بین مناسبی برای بهزیستی تحصیلی دانش ­آموزان از طریق سرسختی تحصیلی آنها باشد (۰۵/۰P<). نتایج حاصل از پژوهش حاضر، مطابق با نظریه خودتعیین ­گری بیان می­ دارد که خودتنظیمی انگیزشی یا همان انگیزش خودگردان با افزایش ظرفیت چالش ­پذیری و توانایی حل­ مسئله و تلاش برای یادگیری بهتر موجب ارتقای بهزیستی تحصیلی می ­شود.

کلیدواژه ها:

بهزیستی تحصیلی ، خودتنظیمی انگیزشی ، خودکارآمدی هیجانی ، سرسختی تحصیلی