عوامل حدت، الگوی فنوتیپی و ژنوتیپی مقاومت آنتی بیوتیکی و مقایسه فیلوژنتیک جدایه های اشریشیاکلی بدست آمده از عفونت های ادراری انسان و کلی باسیلوز پرندگان

مطالعات اخیر نشان داده است که ممکن است بین سویه های مختلف باکتری اشریشیاکلی با منشاء متفاوت تشابه و قرابت هایی از منظر ژنتیکی و مقاومت های دارویی وجود داشه باشد. مشخص کردن تفاوت های سویه های مختلف از منابع متفاوت، از نظر ژنتیکی و تعیین قرابت های این سویه ها از منظر عوامل حدت و نیز اختلافات فیلوژنتیک و مقاومت های آنتی بیوتیکی، می تواند نقش بسیار مهمی در کنترل و پیشگیری از عفونت های ناشی از این باکتری ایفا کند. از این رو در مطالعه حاضر برآن شدیم تا به بررسی جدایه های اشریشیاکلی بدست آمده از عفونت های ادراری انسان و عفونت کولی باسیلوز پرندگان بپردازیم.با استفاده از روش های کشت و جداسازی، ۷۰ جدایه اشریشیاکلی شامل ۳۵ جدایه به دست آمده از عفونت های ادراری انسان (UPEC) و ۳۵ جدایه به دست آمده از عفونت کولی باسیلوز پرندگان (APEC) مورد شناسایی قرار گرفتند. جدایه های قطعی مورد ارزیابی آزمون حساسیت آنتی بیوتیکی نسبت به ۱۲ آنتی بیوتیک مختلف قرار گرفتند. پس از استخراج DNA از تمام جدایه ها، حضور ۱۳ ژن مقاومت (Sul۱، Sul۲، qnr، dfrA، ereA، aac، tetA، tetB، tetC، blaTEM، blaVEB، blaCTX-M و blaSHV) و ۹ ژن حدت (tosA, fliC, cnf۱, fimH, papC, sfa۱, ibeA, iss ,hlyD) با استفاده از واکنش زنجیره ای پلی مراز (PCR) مورد ارزیابی قرار گرفت. در ادامه با استفاده از آغازگرهای اختصاصی و تصادفی، به ترتیب واکنش های ERIC-PCR و DNA چندشکلی تکثیر شده تصادفی (RAPD) انجام شد. همچنین گروه فیلوژنتیک جدایه ها با کمک آغازگرهای اختصاصی مربوط به سه ژن ChuA، YjaA و TspE۴C۲ تعیین شد و در نهایت داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS برای داده های آماری و بایونامریکس برای آنالیز ژنوتیپ ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.بیشترین میزان مقاومت در بین جدایه های اشریشیاکلی به ترتیب برای آمپی سیلین (۲/۸۴ درصد) و سولفامتوکسازول- تری متروپریم (۷/۶۵ درصد) بدست آمد. جدایه های APEC و UPEC به ترتیب بیشترین حساسیت را به ایمی پنم و جنتامایسین نشان دادند. ۲/۳۴ درصد ، ۸/۳۲ درصد ، ۲۰ درصد و ۸/۱۲ درصد از جدایه های APEC و UPEC به ترتیب به گروه های فیلوژنتیک A ، B۲ ، D و B۱ تعلق داشتند. تجزیه و تحلیل درخت فیلوژنتیک اثر انگشتDNA ۱۰ خوشه مجزا جدا شده از APEC و UPEC را نشان داد. بر اساس نتایج، موثرترین آنتی بیوتیک ها و الگوی مقاومت غالب فنوتیپی و ژنوتیپی جدایه های APEC و UPEC متفاوت بودند. علاوه بر این، APEC ها و UPEC ها گروه های فیلوژنتیکی غالب متفاوتی را نشان دادند. بر اساس نتایج، شایعترین فاکتور حدت ژن fliC (۶/۷۰%) و به دنبال آن ژن fimH (۱/۶۷%) بود. در عین حال جدایه های APEC و UPEC تفاوتهای فاحش و واضحی را در ارتباط با حضور برخی از ژنهای حدت مانند fliC ،hlyD و sfa۱ و همچنین گروه فیلوژنتیک غالب در روش ژنوتایپینگ RAPD نشان دادند.با تمام توصیفات، جدایه های APEC هنوز کاندیداهای بالقوه ای برای حمل ژن های مهم مقاومت هستند و می توانند یکی از سویه های احتمالی مرتبط با عفونت های انسانی باشند. این نتایج می تواند موید این مطلب باشد که اگرچه تفاوت های آشکاری از نظر فیلوژنتیک و الگوی ژن حدت بین جدایه هایAPEC و UPEC وجود دارد، اما جدایه هایAPEC با وجود داشتن ژن های حدت مانند papC، ibeA و iss قطعا می توانند پتانسیل بالایی برای بروز بیماری در انسان و ایجاد اپیدمی های خطرناک در جوامع با سطح پایین بهداشت و در ارتباط با طیور داشته باشند.

کلیدواژه ها:

اشریشیاکلی ، مقاومت آنتی بیوتیکی ، ژن های حدت ، ژنوتایپینگ