نقش تاب آوری و رضایت زناشویی در سلامت روان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سلامت روان با تاب آوری و رضایت زناشویی در زنان و مردان متاهل شهر اصفهان می باشد. روش تحقیق ، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه افراد متاهل (زن و مرد) شهر اصفهان می باشد. انتخاب نمونه به شیوه در دسترس با تعداد نمونه ۸۰ نفر، از طریق پرسشنامه آنلاین و از میان کسانی که حداقل سواد خواندن و نوشتن (سیکل به بالا) را داشته باشند، صورت گرفت . به منظور بررسی متغیرهای پژوهش هر یک از شرکت کنندگان، پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳)، سلامت عمومی GHQ و رضایت مندی زوجین انریچ (۱۹۸۴) را تکمیل کردند. برای تحلیل دادهها از روشهای توصیفی و استنباطی به کمک نرم افزار spss نسخه ۲۴ استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان داد که ۱. سلامت روان با تابآوری در افراد متاهل همبستگی مثبت (۳۷۴/۰) دارد، ضریب تعیین نیز ۱۴ درصد بدست آمده است و در سطح ۰۵/۰ معنادار است . ۲. سلامت روان با رضایت زناشویی زنان همبستگی مثبت (۰۷۷/۰) دارد، و ضریب تعیین نیز ۰۰۶/۰ درصد بدست آمده است . از آنجا که سطح معناداری بدست آمده برابر ۴۹۶/۰، پس مدل رگرسیون خطی در سطح ۰۵/۰معنادار نیست و فرضیه پژوهشی رد می شود. یافته ها در مجموع بیانگر آن است که میان سلامت روان و رضایت زناشویی رابطه معناداری وجود نداشته و رضایت زناشویی نمی تواند تغییرات سلامت روان را در افراد متاهل پیش بینی کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، رضایت زناشویی ، سلامت روان