اثر تمرینات هوازی - مقاومتی بر سطوح پلاسمایی گیرنده فعال کننده تکثیر پروگسیزوم-۱آلفا در بیماران کرونری پس از عمل جراحی پیوند عروق کرونر: یک مطالعه کارآزمایی بالینی

زمینه و هدف: بیماری عروق کرونر قلب از مهم ترین علل مرگ و میر در بیشتر کشورها و از جمله ایران است. انجام فعالیت های ورزشی بعد از عمل بای پس عروق کرونر (Coronary Artery Bypass Grafting: CABG) و سازگاری های ناشی از آن باعث افزایش چگالی مویرگی عضله اسکلتی و قلبی همراه با رشد مویرگ های جدید (Angiogenesis) و بهبود عملکرد قلبی - عروقی و توانایی عملکردی آنها ناشی از افزایش بیوژنز میتوکندریایی می شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر تمرینات هوازی - مقاومتی بر سطوح پلاسمایی گیرنده فعال کننده تکثیر پروگسیزوم-۱آلفا (PGC۱α) در بیماران کرونری پس از عمل جراحی CABG انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی ۳۰ مرد در محدوده سنی ۶۰-۴۵ سال که تحت عمل جراحی CABG قرار گرفتند؛ انجام شد. بیماران به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری مداخله و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت هشت هفته (۳ جلسه در هفته) تمرینات مقاومتی - هوازی را انجام دادند و برای گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت. برای اندازه گیری لنفوسیت، نمونه گیری خونی ناشتا ۴۸ ساعت قبل از شروع اولین جلسه تمرینی و همچنین ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی به عمل آمد. برای اندازه گیری PGC۱α از روش آزمایشگاهی الایزا استفاده شد. یافته ها: تمرینات هوازی - مقاومتی سبب افزایش سطح PGC۱α در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل گردید (P<۰.۰۵). تغییرات قبل و بعد بیماران در گروه مداخله افزایش معنی داری را در سطوح پلاسمایی PGC۱α در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (P<۰.۰۵). نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی (مقاومتی-هوازی) با افزایش سطوح سرمی PGC۱α می تواند به عنوان فاکتور موثری در شروع فرایندهای رگ زایی و افزایش چگالی مویرگی نقش داشته باشد و به عنوان فاکتوری تاثیرگذار در افراد مختلف به ویژه بیماران قلبی - عروقی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Coronary Artery Bypass ، Exercise ، Peroxisome proliferator ۱α ، بای پس عروق کرونر ، تمرین ورزشی ، PGC۱α