اثر هشت هفته تمرین استقامتی و مهارکننده نیتریک اکساید بر سطوح اپلین پلاسمایی در رت های نر سالمند

هدف از اجرای این پژوهش بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی و مهارکننده نیتریک اکساید بر اپلین پلاسما و مقاومت به انسولین در رت های نر سالمند بود. به همین منظور ۳۲ سر موش صحرایی نر با نژاد ویستار ۲۰ ماه از انیستو رازی خریداری و به مرکز تحقیقات منتقل شدند که به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، تمرین، مهارکننده و تمرین مهارکننده تقسیم شدند . دوره ی تمرینی به مدت ۸ هفته اجرا شد که هر هفته ۵ روز و شدت تمرین ۷۵ -۸۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. تمامی موشها ۷۲ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی و بعد از ۲۴ ساعت ناشتایی کشته و نمونه های پلاسما جمع آوری شد و در یخچال ۸۰- اندازه گیری نگهداری شد تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون توکی در سطح معنی دار (۰۵/۰p>) انجام شد. نشان داد بین سطوح انسولین و گلوکز گروه ها اختلاف معنی داری وجود ندارد (۰۵/۰p>) همچنین نتایج نشان داد که سطح آپلین پلاسما در گروه تمرین بعد از هشت هفته تمرین استقامتی به گروه کنترل تغییر منا داری نداشت با این وجود نتایج نشان داد که بین اپلین پلاسمای گروه های اختلاف معنی داری وجود دارد (۰۵/۰p>). به نظر می رسد احتمالا سطوح اپلین پلاسما با مقاومت به انسولین در سالمندان تحت تاثیر ورزش قرار نمی گیرد.

کلیدواژه ها:

تمرین استقامتی ، مهارکننده نیتریک اکساید ، اپلین پلاسما ، موش های نر سالمند