خلاقیت ادبی در کاربرد عناصر و نشانه های طبیعت در شعر سپهری با تکیه بر رویکرد سوسور و پیرس

نشانه های زبان شناختی نقش مهمی در آفرینشگری و خلق آثار ادبی دارند. شاعران از این ترفندها و شگردهای نشانه شناختی در خلق آثار خود بسیار بهره برده اند. بر همین اساس، در پژوهش حاضر با استناد به داده های برگرفته از "هشت کتاب" سپهری به صورت تحلیل محتوا با توجه به رویکرد نشانه شناختی سوسور و پیرس، به تحلیل نمونه ها پرداخته شده است. نتایج حاصل از این جستار نشان می دهد که سپهری عناصر طبیعت را ابزاری برای بیان رویدادها، حوادث گوناگون اجتماعی و مضامین انسانی و اخلاقی می پندارد. از سویی دیگر، مشخص گردید که زبان نمادین سپهری زبانی سیال و تاویل پذیر است و معنی عناصر را فقط با ماهیت ذاتی آنها گره نمی زند، واژه های نمادین به شکل گیری لایه های معنایی متفاوتی منجر می شود و در موقعیت های مختلف تاویل و تفسیر متفاوت می پذیرد. سپهری با فلسفه ی نگاه تازه و عرفان شرق دور به تمامی موجودات جهان می نگرد و این نگاه زیبا در شعرش تجلی پیدا کرده و باعث شده که به عنوان شاعری صاحب سبک شناخته شود.

کلیدواژه ها:

نشانه-معناشناختی ، سهراب سپهری ، سوسور ، پیرس