بررسی الهی نامه عطار با رویکرد غنایی

فریدالدین محمدبن ابراهیم نیشابوری شاعر و عارف بزرگ در آثارش همچون الهی نامه و منطق الطیر به بیان مسائل عرفانی پرداخته است. این پیر طریقت و سالک طریق حق با گذر از هفت شهر عشق و بعد از تجربه عشق الهی و قرار گرفتن در پرتو محبت الهی با زبانی نرم و محبت آمیز، مخاطب خویش را با خود همراه می کند. عطار که خود عاشقی درد کشیده است، اشعارش از اشک و آتش و درد برخاسته است، او چون روانشناس و طبیبی حاذق این مسائل عرفانی را چنان عاشقانه بیان می کند تا ذهن شنونده پذیرای آن باشد. از آنجا که عطار نگاهی ویژه به عشق دارد، در بیان مطالبش از آن بسیار بهره جسته است و عشق پیرنگ اغلب حکایت ها و اشعار اوست. در این مقاله به الهی نامه با رویکرد غنایی پرداخته شده است. از لحاظ محتوایی و صوری مواردی چون مناجات ها، حکایت هایی با محتوای عاشقانه، حسرت و افسوس و تفکر خیامی، فخریه، حسرت بر گذشته و جوانی در این مطالعه، مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

شعر غنایی ، ادبیات عرفانی ، عطار ، الهی نامه