اهمیت والای عنصر زن در پیکره های مادینه ایران باستان

هنر همان قدر که قطع، روشن واضح و دست یافتنی است به همان اندازه مبهم و غیر قابل تعریف است برخی بر این باورند که هنوز ناشناختهاست و انسان به واسطه آن درباره خود و جهان پیرامون خویش و آگهی درونی دست می یابد. بنابر این تعریف هر انسان از هنر به تلفیق ازهستی باز می گردد. این امر باعث می شود تا تعاریف گوناگونی از یک اثر هنری ارائه شود. با وجود گوناگونی و تفاوت میان تحلیل هایمتنوع و حتی مظاهر تناقض هنر مشترکات بسیاری در همین تحلیلات و نمودهای هنری وجود دارد، که به صورت محوری نامرئی محسوسو گاه نامحسوس آنها را به یکدیگر وصل می کنند. تجزیه و تحلیل یک اثر راهی است تا محور های نامرئی بنابر اصول زیبایی شناسان موردمطالعه قرار گیرد و راهی برای ترجمه زبان تجسمی آثار هنری باشد. تحلیل ویژگی ها و خصوصیات پیکرسازی زنان در ایران باستان مقولهای است، با گستردگی بسیار که اطلاعات فراوانی را در خصوص اثر هنری هنرمند، کاربرد و مفاهیم آن فرهنگ و جامعه که در آن خلق شدهاست در اختیار قرار می دهد. در این راستا مخاطب با خوانش صحیح هر اثر می تواند پیام هنری اثر را بهتر درک کند. در این مطالعهپژوهشگر سعی داشته با مطالعه پیکره های سفالی دوران ایران باستان ویژگی ها و دلیل ساخت پیکره های مادینه در سفالینه ها را نشاندهد ، نتایج حاصل از این پژوهش به صورت توصیفی و تحلیلی است و شیوه گردآوری مطالب به شیوه کتابخانه ای و اسنادی می باشد کهابتدا دلیل و چگونگی ساخت پیکرهها مورد مطالعه قرار گرفت تا چارچوب کلی برای شناخت و دلیل ساخت پیکره ها بدست آید. پس از این،کاربرد پیکره ها مورد مطالعه قرار گرفتند. بر این اساس در هر دوره ای ویژگی خاصی مد نظر هنرمندان بوده است ولی میتوان گفت بیشترپیکره ها کاربرد آئینی داشته اند

کلیدواژه ها:

پیکره های انسانی ، مادینه ، ایران باستان ، فلات مرکزی ، سفالینه.