تعیین رابطه بین سازگاری هیجانی و تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری در پرستاران نظامی

زمینه و هدف: تاب آوری، ظرفیتی برای مقاومت در برابر استرس و فاجعه است. هدف از این پژوهش تعیین ارتباط بین سازگاری هیجانی و تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری است. روش ها: مطالعه توصیفی حاضر با ماهیت کاربردی در سال ۱۳۹۹ انجام شد. تعداد ۱۸۵ نفر از پرستاران نظامی بیمارستان ها و درمانگاه های نظامی شیراز با روش نمونه گیری تصادفی ساده وارد مطالعه شدند. ابزارهای مورد استفاده، پرسشنامه رابیو و همکاران با ۴ سوال برای سنجش سازگاری هیجانی، پرسشنامه بشارت با ۵ سوال برای سنجش تنظیم شناختی هیجان و پرسشنامه کانر و دیویدسون با ۶ سوال برای سنجش تاب آوری بود. هر سه پرسشنامه توسط پرستاران نظامی تکمیل شد. یافته ها: میانگین نمرات ارزیابی پرستاران نظامی از متغیر سازگاری هیجانی ۱/۰۶±۴/۶۲ (از نمره ۵)، تنظیم شناختی هیجان ۱/۱۱± ۴/۳۸ و تاب آوری ۱/۰۸± ۴/۷۹ برآورد شد. ضریب همبستگی اسپیرمن و میزان تاثیرگذاری متغیرها طبق خروجی شبکه عصبی مصنوعی به ترتیب بین سازگاری هیجانی با تاب آوری ۰/۶۴ و ۰/۶۳ و بین تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری ۰/۵۲ و ۰/۳۷ محاسبه گردید. نتیجه گیری: تاثیر استرس بر کارکنان درمانی در محیط های نظامی می تواند مشکلات زیادی را برای آنها بوجود آورد. کارکنان در این واحدهای نظامی می توانند با افزایش مهارت و شایستگی در کنترل و بکارگیری هیجانات و سازگاری حرفه ای، تاب آوری را افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

Emotional Adjustment ، Cognitive Emotion Regulation ، Resilience ، Nurse ، Military. ، سازگاری هیجانی ، تنظیم شناختی هیجان ، تاب آوری ، پرستار ، نظامی.