گشتار کنایات با دیگر صور خیال در شاهنامه ی فردوسی

یکی از زیباترین شیوه های بیان در شعر فارسی، کنایه است که در شاهنامه ی فردوسی ازبیشترین بسامد نسبت به دیگر گونه های بیان برخوردار است. چنانکه انواع کنایه : اعم از کنایه یصفت، فعل و موصوف و از نظر نوع وسایط : رمز ، ایما ، تلویح و تعریض در این اثر بکار رفته است.کنایه یکی از شاخه های مهم علم بیان و از برجسته ترین ترفندهای زیباآفرینی در کلاماست.فردوسی حتی در آغاز شاهنامه از کنایه برای بیان باورهای دینی ،آموزه های اخلاقی ،مضامین اجتماعی و مدح سود جسته است. در سراسر این کتاب رمزآلود، حتی مقدمه ی شاهنامه،کنایه به دلیل ابهام هنری ، ایجاز و اغراق موجب برجسته سازی کلام شده و به تثبیت سخن وتاثیرگذاری آن در ذهن مخاطب کمک می کند. در این جستار بر آنیم تا تاثیرگذاری و هم نشینیکنایه را در بعضی صور خیال دیگر که گاها بناچار لازم و ملزوم یکدیگرند، بررسی نماییم. در اینجستار برآنیم که با نگاهی دقیق و عمیق کنایات را با روساخت ، زرف ساخت یا درهم تنیدگی دیگرصور خیالی ) بیان و بدیع ( مورد بررسی قرار دهیم که با توجه به مقالات و تحقیق های پیشیننوشته شده، باغ رنگین کمان فردوسی را از زاویه ای دیگرگون به جویندگان این راه پر نشیب و فرازبنمایانم و امیدوارم مورد توجه اندیشمندان نیک این خطه قرار گیرد.