واکاوی اسطوره گیلگمش درپرتو رویکرد پل ریکور به استعاره
محل انتشار: فصلنامه فلسفه غرب، دوره: 1، شماره: 3
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 150
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_WPIKI-1-3_001
تاریخ نمایه سازی: 20 تیر 1402
چکیده مقاله:
چکیده:اسطوره گیلکمش اولین متن نگاشته شده توسط بشر می باشد که تاکنون اکتشاف شده و در اهمیت آن همین بس؛ که این متن مکتوب _گل نوشت_ سرچشمه مدنیت را بین النهرین معرفی می کند. اما مهم تر از این مسئله، فهم مصادیق شگفتی است که ما را به نوع نگرش آدمی؛ به حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح پیوند می زند! از همین رو مواجهه ای هرمنوتیکی به این متن می تواند، ره یافت روشنی را برای درک عمیق تر این اسطوره به دست دهد. نظریه هرمنوتیک پل ریکور، تفسیر را ره آورد دیالکتیک تبیین و فهم می داند و از نظر او زبان را می توان موضوع مطالعه قرار داد. ریکور، میان اندیشه منطقی و استدلالی که رویکرد ابزاری دارد و اندیشه شاعرانه که به صورت نمادین و استعاری است تفاوت قائل می شود. از همین رو به اسطوره ها، بوطیقا و روایت نظر داشته و باور دارد که در واقع تخیل انسانی ضمن بسط درعمق زبان به او این امکان را می بخشدکه واژگانی تازه بیافریند یا آنها را برای بیان آنچه به زبان نمی آید به شکلی تازه ترکیب و ارائه نماید. ریکور، با تعریف خاصی که از استعاره ارائه می دهد برآن است تا ارتباط موثر میان تفسیروگفتمان را آشکارسازد. زیرا استعاره، آن جنبه از تجربیات ما که انگیزه آشکار شدن دارند؛ اما درزبان هر روزه ما دیده نمی شوند را به بیان در می آورد.این پژوهش قصد دارد براساس رویکرد ریکور به استعاره، به خوانشی دوباره از اسطوره گلیگمش پرداخته و به فهم تازه تری از آن دست یابد.
نویسندگان
محمد مهدی بهرامی
کارشناس ارشد فلسفه، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.
علی نقی باقرشاهی
دانشیار گروه فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)