اصول دارورسانی هوشمند و نحوه پاسخ به محرک های مختلف

پیشرفت های بی سابقه در زیست پزشکی در چند دهه گذشته، دانشمندان را امیدوار کرد که به جای استفاده از روش-های دارورسانی سنتی از روش دارورسانی هوشمند استفاده کنند. این روش دارورسانی با بهره مندی از پاسخ به محرک-های داخلی مانند تغییراتpH و شیب ردوکس و محرک های بیرونی مانند دما، میدان الکتریکی، میدان مغناطیسی و نور عوارض جانبی و سمیت محموله ها را کاهش می دهد و همچنین میزان جذب دارو را در محل مورد نظر افزایش می دهد. این حساسیت به محرک های داخلی و خارجی را می توان با استفاده از موادی مانند پلیمرها که ویژگی های خود را به عنوان تابعی از شدت سیگنال تغییر می دهند و امکان استفاده از این تغییر را در سیستم تحویل دارو دارند درست کرد. با این حال چالش اصلی برای استفاده از این سیستم ارزیابی دقیق از میزان سمیت مواد استفاده شده و ارتباط واضح بین مطالعات پیش بالینی و بالینی وجود ندارد که مشکل بزرگ برای گرفتن مجوزهای قانونی است. در این بررسی به اصول سیستم دارورسانی هوشمند و نحوه ی پاسخگویی به محرک ها می پردازیم.

کلیدواژه ها:

دارورسانی هوشمند ، پاسخگویی به دما ، پاسخگویی به ردوکس ، پاسخگویی به pH