رویکرد نظری بر ارتقای سرمایه اجتماعی در حرفه پرستاری و تاثیر آن بر سلامت اجتماعی بیماران

زمینه و هدف: پرستاری عبارتست از پیگیری امور حیاتی بیماران در زمینه مراقبت وتعهد اخلاقی و وجدانی به درمان ومراقبت با آگاهی کامل علمی و عملی است. براین اساس فرهنگ سازمانی پرستاری در بیمارستان ها و مجموعا مدیریت و نوآوری در این عرصه می تواند برمیزان پایبندی پرستار به شغل خود و در نتیجه آن ارتقای اعتماد، مشارکت، همبستگی، تعهد و تخصص پرستاران بیفزاید و درنهایت سطح سرمایه اجتماعی در حرفه پرستاری را ارتقا داده و زمینه افزایش سلامت اجتماعی بیماران را از این طریق احیا نماید.روش پژوهش: تحقیق حاضر به روش کتابخانه ای از طریق مطالعه مقالات و کتب در زمینهیافته های محققین حوزه پرستاری گردآوری شده است.یافته ها: هنجارهای سازمانی یا به عبارتی فرهنگ سازمانی در اثر ارتباط موثر پرستاران در اثر تعاملات اجتماعی بین همکاران و نیز در اثر الگوهای مدیریتی مناسب سبب شکل گیری نوآوری سازمانی، تخصص گرایی، تعهدمداری و اخلاق مداری می گردد. براساس یافته های پژوهش بین ارتقای سطح سرمایه اجتماعی پرستاران با سلامت اجتماعی بیماران از منظر نظری رابطه معناداری وجود دارد که در پژوهش حاضر به بیان نظری این رابطه پرداخته شده است.نتیجه گیری: پژوهش حاضر بیانگرتاثیر سرمایه اجتماعی بر کارآیی و بهره وری پرستاران است. این تاثیر از راه هایی فرهنگ سازمانی خلاق و مشارکت جو، تسهیم دانش و نوآوری و بهبود کیفیت خدمات، از جمله مواردی است که تاثیر سرمایه اجتماعی بر ارتقای سرمایه اجتماعی پرستاران و درنهایت تضمین سلامت اجتماعی بیماران نمایان می سازد . با این وجود، تاثیر دقیق سرمایه اجتماعی بر میزان سلامت اجتماعی بیماران قابل اندازه گیری نیست، زیرا هم سرمایه اجتماعی عوامل و متغیرهای بسیاری را شامل میشود که بسیاری از آن ها کیفی هستند و اندازه گیریشان دشوار است.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، سلامت اجتماعی ، پرستاری