تاملی پدیدارشناسانه بر تجربه زیباشناختی در هنر زیست محیطی معاصر (مطالعه موردی: پروژه آب و هوا)

بحران دنیای معاصر، مساله آب وهوا در همه ابعاد است که جنبه های مختلف پدیده های طبیعی را دربرمی گیرد. هم سو با مخاطرات محیط ‎زیست و پدیده‎های طبیعی، مضامین انتخابی هنر معاصر همراه با دستاوردهای رد شی هنری، تعریف و تغییر ارایه اثر هنری، عرصه حضور مخاطب با تجربه و درک ابژه هنری، توجه به پدیده های طبیعی و مسایل مرتبط با آن است. از سوی دیگر، دانش فلسفه -که در پی شرح اصل پدیده‎ها است- با رویکرد پدیده شناسی به مطالعه پدیده ها از هر نوع و توصیف آن ها و نحوه بروز و ظهورشان در زمان و مکان که توسط شناسنده درک می گردد، متعلقات ادراک پدیده ها را مورد توجه قرارمی دهد؛ در این میان، قرائت میکل دوفرن از پدیدارشناسی، تبیین ابژه و تجربه زیبایی شناختی (درک ابژه زیبایی‎شناختی از طریق تجربه) و ادراک زیبایی شناختی در هنر است. طبق این قرائت، ابژه و تجربه‎زیبایی شناسی، جدایی‎ناپذیرند و با حضور مخاطب برمبنای تجربه حسی، تجربه زیبایی شناختی میسر می گردد و از طریق آن، گرایش پرداختن به پدیده های طبیعی در هنر معاصر را می توان تشریح نمود. از همین رو، این پژوهش در تلاش است تا با روش توصیفی-تحلیلی و به‎صورت کیفی، تجربه پدیدارشناختی را در محتوای تجربه هنری در «پروژه آب وهوا» که با پدیده های فراگیر طبیعی اجرا شده‎است، مورد مداقه قراردهد. نتیجه آن که، پروژه آب وهوا با ایجاد تداعی بدون واسطه از وضعیت آب وهوا، زمان و مکانی را عینیت می بخشد که تکامل یافته وضعیت عموم در فضای شهری به‎عنوان امر همگانی است و بازدیدکنندگان درنهایت، با کیفیت احساسی و تاملی در تجربه ابژه زیبایی شناسی، رویکردی هم دلانه را دنبال می کنند.   این مقاله برگرفته از طرح پسادکتری نگارنده اول با عنوان «رویکرد انتقادی هنر معاصر به عدالت زیست محیطی » (شماره: ۹۸۰۱۷۴۷۷ )است که با حمایت صندوق حمایت از پژوهشگران و فناوران کشور ( INSF )انجام یافته است.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، تجربه ‎‎زیباییشناختی ، هنر معاصر ، هنر چیدمان ، میکل دوفرن ، پروژه آب‎وهوا