اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر دوسوگرایی در ابراز هیجان و تکانشگری در افراد با سابقه خودکشی

زمینه و اهداف: اقدام به خودکشی از جمله رفتارهای پرخطری است که می تواند تبعات منفی فردی و اجتماعی بسیاری را به دنبال داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر دوسوگرایی در ابراز هیجان و تکانشگری در افراد با سابقه خودکشی بود. روش بررسی: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. با روش نمونه گیری هدفمند ۳۰ نفر از افراد دارای سابقه خودکشی مراجعه کننده به مراکز روانپزشکی شهرستان ساری انتخاب شده و با گمارش تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند (هر گروه ۱۵ نفر). جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه دوسوگرایی در ابراز هیجان و پرسشنامه تکانشگری استفاده شده است. آزمودنی های گروه آزمایشی تحت درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها با روش تحلیل کوواریانس انجام گردید. یافته ها: نمرات گروه آزمایش در پیش آزمون در دوسوگرایی در ابراز هیجانی و تکانشگری ۰۶/۱۱۱ و ۱۳/۱۰۶ بود که در پس آزمون به ۷۱/۸۳ و ۹۱/۷۷ کاهش یافت. نمرات گروه کنترل در پیش آزمون در دوسوگرایی در ابراز هیجانی و تکانشگری ۸۰/۱۱۲ و ۲۰/۱۰۵ و در پس آزمون ۱۸/۱۱۰ و ۵۱/۱۰۳ بود. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد، اثر گروه شفقت درمانی با بر نمرات پس آزمون دوسوگرایی در ابراز هیجانی و تکانشگری در سطح ۰۰۱/۰ معنادار بوده است. نتیجه گیری: بر این اساس، درمان متمرکز بر شفقت می تواند به کاهش دوسوگرایی در ابراز هیجان و تکانشگری در افراد با سابقه خودکشی کمک کند. بنابراین می توان از درمان متمرکز بر شفقت برای کاهش عوامل خطر مربوط به خودکشی سود جست.

کلیدواژه ها:

Emotion ، Impulsivity ، Self Compassion ، Suicide ، هیجان ، تکانشگری ، خودشفقتی ، خودکشی