جایگاه برنامه ریزی فضای سبز شهری در بستر سازی ورزش همگانی

امروزه گردشگری به عنوان یکی از مهمترین صنایع توسعه پایدار، فرصت بزرگ فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی برای کلانشهرها و مادر شهرهای جهانی از جمله کلانشهرهای ایران بوجود می آورد .این صنعت در ساختارهای فضایی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی عصر پسامدرن در جامعه حال حاضر شهری ایران بسیار با اهمیت است؛ بر اساس چنین ویژگی، امروزه گسترش فضاهای سبز و ایجاد مراکز فراغتی و تفریحی مدرن یکی از اهداف مهم برنامه ریزان مدیریت کلانشهرهای جامعه در حوزه گردشگری شهری است. هدف این مقاله جایگاه برنامه ریزی فضای سبز شهری در بستر سازی ورزش همگانی می باشد. استفاده بهینه از زمین و برنامه ریزی فضای سبز شهری یکی از مسائل مهم و اساسی در نظام برنامه ریزی شهری است. با توجه به اهمیت فضای سبز شهری و همچنین افزایش جمعیت و گسترش شهرنشینی که موجب تبدیل فضاهای باز و سبز شهری به سطوح بتنی خشن و نفوذناپذیر شده است. برنامه ریزی و طراحی فضای سبز شهری، یکی از موارد مهم دخالت در زندگی انسان و سازمان شهری است که بر اساس شناخت و تجزیه و تحلیل نیاز شهری از یک طرف و امکانات و محدودیت ها و نیاز های محیطی از طرف دیگر سازمان داده می شود. استاندارد های فضای سبز و باز، دارای ابعاد اجتماعی، رفاهی و تکنیکی است که با توجه به مکان و موقعیت اقلیمی و فرهنگ خاص ساکنان محل مورد نظر، و نیز نیازها و ارزش های آن ها فراهم می شود. با توجه به مفهوم استاندارد که یک مفهوم ایستاست، استفاده از آن برای فضای سبز، عاری از اشکال نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

واژه کلیدی: ورزش همگانی ، برنامه راهبردی