سبک فرزند پروری والدین و خودشکوفایی کودکان

خانواده یکی از نهاد های مهم و اولیه در جوامع است که به رغم تغییر و تحولات اساسی دراهداف و کارکرد ها هم چنان پا برجا و استوارباقی مانده است و اهمیت اساسی خود را حفظ کرده است. مهارت های اجتماعی شدن کودکان از مشاهده ی الگو های رفتاری اطرافیانناشی می شود.به همین دلیل است که کودک را در آینده منعکس کننده ی رفتار والدین می دانند.تحقیقات نشان داده است که تعامل بین فرزندان و والدین و چگونگی برقراری ارتباط والدین باا فرزندان مهم ترین و اساسی ترین عواملدر بین عوامل مختلفی است که بر پروش و شخصیت سالم کودکان تاثیر می گذارد فرزند پروری به عنوان فعالیتی پیچیده،شامل روش هاورفتار های ویژه ای است که به طور مجزا در تعامل با یکدیگر بر رشد کودک تاثیر می گذارد .پایه و اساس شیوه ی فرزند پروری مبینتلاش های والدین برای کنترل و اجتماعی کردن کودکانشان است.مفهوم خوشکوفایی به طور مدون اولین بار توسط مزلو مطرح گردید،وی انگیزش نهایی هر انسان را رسیدن به شکوفایی می دانست درخانواده هایی که شیوه ی فرزند پروری دموکراتبک را به کار می برند ، گرمی و صمیمیت در محیط خانه حاکم است. خانواده هایی که درآن والدین از قدرت خود بسیار زیاد استفاده می کنند، شیوه ی فرزند پروری استبدادی را مد نظر دارند کودکان این خانواده کودکانیمتکی و وابسته و فاقد خود مختاری،کنجکاوی و خلاقیت بار می آیند. والدینی که شیوه ی فرزند پروری آسان گیر را انتخاب می کنندنسبت به فرزندان خود بی تفاوت اند بچه های این طبقه ، عزت نفس پایین و وابستگی به بزرگسالان دارند. پس سبک فرزند پروری نیزباید به گونه ای باشد که ضمن تامین نیاز های اولیه کودک را برای رسیدن به خودشکوفایی سوق دهد. گرچه موفقیت هیچ روشی درفرزند پروری صد درصد تضمین نمی شود،تداوم جست و جوی راه های بهبود ارتباط و افزایش رضایتمندی برای خانواده ها حائز اهمیتفراوان است .

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، سبک فرزند پروری ، والدین ، کودک ، تربیت