مدل یابی ساختاری تعارض والد – فرزند و درگیری تحصیلی در دانشجویان با تاکید بر نقش واسطه ای دشواری در تنظیم هیجان

درگیری تحصیلی عامل بسیار برجسته ای در رسیدن به تجربه یادگیری است که موفقیت تحصیلی دانشجویان را به شکل غیرمستقیم تضمین می نماید؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای دشواری در تنظیم هیجان در رابطه ی میان تعارض والد – فرزند و درگیری تحصیلی صورت پذیرفت. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازنظر روش همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه ی این پژوهش شامل همه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه لرستان به تعداد ۷۵۰۰ دانشجوی کارشناسی در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. حجم نمونه آماری بر پایه قاعده سرانگشتی کلاین برابر ۲۴۰ نفر تعیین شد که به روش نمونه گیری در دسترس و با پرسشنامه آنلاین انجام شد. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش پرسش نامه ارزیابی رابطه والد- فرزند (PSRS؛ Fine, Moreland & Schwebel, ۱۹۸۳)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان-فرم کوتاه (DERS-۱۶؛ Bjureberg et al., ۲۰۱۶( و مقیاس درگیری تحصیلی (AES؛ Reeve & Tseng, ۲۰۱۱ بود. همه تحلیل­ها با استفاده از نرم افزارهای بسته آماری برای علوم اجتماعی ۲۲ SPSS- و نرم افزار آموس ۲۴ AMOS- انجام شدند. یافته ها نشان داد که تعارض والد-فرزند دارای اثر مستقیم و مثبتی بر دشواری در تنظیم هیجان بود (۰۱/۰>P، ۵۱/۰= β)؛ ولی بر درگیری تحصیلی اثر مستقیم نداشت (۰۵/۰درگیری تحصیلی بود (۰۱/۰>P، ۲۵/۰-= β). نتایج غیرمستقیم نشان داد که دشواری در تنظیم هیجان توانست نقش میانجی گری در رابطه میان تعارض والد – فرزند و درگیری تحصیلی ایفا کند (۰۵/۰>P، ۱۳/۰-= β)؛ بنابراین هرچه تعارض والد-فرزند بیشتر شود، مشکلات هیجانی جوانان بیشتر می شود و دشواری در تنظیم هیجان بالاتر درگیری تحصیلی کمتری را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

: parent-child conflict ، difficulties in emotional regulation ، academic engagement ، تعارض والد - فرزند ، درگیری تحصیلی ، دشواری در تنظیم هیجان