شیوه ی استفاده از داستانها و اشعار کودکانه در تدریس در جهتافزایش یادگیری دانش آموزان

زمانی که والدین برای کودکان کتاب میخوانند کودکان از آن قسمت مغز خود استفاده میکنند که باادغام چند حس بین کلمات و تفکر بصری ارتباط برقرار میکند با خواندن کتابهای بیشتر کودکان میتوانند از مغز خود استفاده کنند و کلمات ناآشنا را نیز تشخیص دهند. علاوه بر این موارد کتاب خواندن تفکر انتقادی را تحریک میکند و کودکان را برای ایجاد ارتباط بین کتاب و زندگی واقعی تحریک میکند به عقیده روان شناسان ،رشد قصه و داستانهای کودکانه تنها یک محرک روانی و شنیداری نیست بلکه کارکردهای فراوانی برای مخاطبان خود دارد. از جمله اینکه آنها از طریق قصه با محیط پیرامون خود آشنا میشوند. هر قصه ای میتواند فضایی را به وجود آورد که بچه ها هنگام رویارویی با نمونه های واقعی رفتاری مناسب از خود نشان میدهند قصه به بچه ها در درک بهتر ارتباطها کمک میکند با توجه به اینکه قصه گویی یکی از بهترین و مهمترین راه های ارتباط نزدیک و تعامل سازنده بین معلم و دانش آموز است و استفاده از این شیوه در آموزش به ماندگاری بهتر و ارتقای کیفیت یادگیری منجر میشود این نوشتار با هدف تاکید بر ضرورت احیای قصه گویی در حوزه آموزش به این موضوع مهم در باب اهمیت یادگیری از طریق قصه میپردازد .نگارنده بر این باور است که معلم توانمند کسی است که هنر قصه گویی را میداند و اگر از نقشی که میتواند در زندگی دانش آموزانش داشته باشد و سهم با ارزشی که میتواند در شکل گیری شخصیت دانش آموز به خود اختصاص دهد واقف ،باشد با قصه گویی جانی تازه به کلاسش میبخشد.

کلیدواژه ها:

داستان ، شعر ، یادگیری ، کودکان تدریس معلم