تبیین دیدگاه رویکرد رفتارگرایان به تشویق و تنبیه در مدارس

به طور کلی می توان تشویق را به عنوان یکی از راهبردهایی دانست که می‎تواند علاقه و انگیزه دانش آموزان را برای یادگیری برای رسیدن به موفقیت افزایش دهد. یک تشویق مناسب همچنین باعث تشویق دانش آموزان می شود. این علاقه نشان می دهد و مشارکت دانش آموزان را در وظایف و مسئولیت های کلاسی روزمره افزایش می دهد. در این میان تنبیهات در تعلیم و تربیت پاسخی به فقدان انضباط است، بنابراین آموزش و تشویق انضباط اولین گام برای پیشگیری از تنبیه است. تنبیه ارتباط تنگاتنگی با تقویت دارد زیرا هر دو اثر آن را مشخص می کند. هر دو تشویق و تنبیه اساسا برای اهداف آموزشی استفاده می شوند. آنها عمدا توسط معلمان انتخاب می شوند تا فرآیند یادگیری را موثر کنند. هدف آن بهبود پیشرفت یادگیری دانش آموزان است. یک تشویق و تنبیه به خوبی انتخاب شده به اثربخشی یادگیری دانش آموزان کمک می کند. در این پژوهش چگونگی تشویق و تنبیه کنونی را مورد بررسی قرار داده است و اینکه چگونه تشویق و تنبیه می تواند از دیدگاه نظری بر یادگیری دانش آموزان تاثیر بگذارد. همچنین بررسی شده است که معلمان چه نوع فعالیت هایی را می توانند برای اجرای صحیح تشویق و تنبیه انجام دهند. این پژوهش نشان داد که از لحاظ نظری پاداش ها انگیزه دانش آموزان را افزایش می دهد، بنابراین آنها می توانند بیشتر یاد بگیرند و سخت تر کار کنند. نیز تشویق و تنبیه باعث افزایش علاقه دانش آموزان به یک موضوع خاص می شود. این منجر به وضعیتی می شود که در آن تشویق ها می توانند دانش آموزان را برای داشتن عملکرد خوب ترغیب کنند. در نتیجه، این مطالعه نشان می دهد که تشویق و تنبیه در صورت اجرای هوشمندانه، تاثیرات مثبت زیادی بر انگیزه و عملکرد دانش آموزان خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

تشویق ، تنبیه ، نظریه رفتارگرایی ، آموزش