بررسی مدت زمان استفاده از اسفنج های پروژسترون دار همراه با تزریق هورمون های استرادیول و eCG بر عملکرد تولیدمثلی در گوسفند

هدف از انجام این پژوهش، بررسی عملکرد تولیدمثلی میش های بومی شهرستان خانمیرزا در دو فصل تولیدمثلی و غیر تولیدمثلی، با برنامههای کوتاه‎مدت و بلندمدت همزمان‎سازی فحلی به همراه تزریق استرادیول و eCG بود. آزمایش در دو دوره و با دو گروه مجزای ۴۰۰ راسی از میشها (دو تا پنج سال و میانگین وزنی ۵/۲±۴۵ کیلوگرم) در قالب چهار گروه آزمایشی ۱۰۰ راسی انجام شد. در گروه اول یا شاهد هیچ گونه برنامه همزمانسازی انجام نشد. گروههای آزمایشی دوم و سوم، تیمارهای کوتاهمدت استفاده از اسفنج پروژسترونی به مدت ۱۲ روز بودند. در تیمارهای دوم و سوم در روز اسفنجبرداری به ترتیب یک میلیگرم استرادیول بنزوات و ۴۰۰ واحد بین المللی eCG به طور عضلانی تزریق شد. در تیمار چهارم یا تیمار بلندمدت-eCG، میش‎ها به مدت ۱۴ روز تیمار پروژسترونی را دریافت کرده و در روز اسفنجبرداری ۴۰۰ واحد بین المللی eCG به طور عضلانی به آن ها تزریق شد. نتایج نشان داد که کاهش طول مدت تیمار با اسفنج پروژسترونی، در هر دو دوره آزمایش، منجر به کاهش معنیدار نرخ پاسخ فحلی گردید، ولی بر سایر فراسنجههای تولیدمثلی تاثیر معنیداری نداشت. صرف نظر از فصل، تزریق استرادیول به جای eCG در روز اسفنجبرداری، ضمن افزایش نرخ پاسخ فحلی میشها، منجر به افزایش شدید نرخ بازگشت به فحلی و کاهش معنیدار درصد میش‎های آبستن، میش‎های زایمان کرده و نرخ بره‎زایی میش‎ها گردید. بنابراین، در طول هر دو فصل تولیدمثلی و غیر تولیدمثلی، تیمار کوتاهمدت پروژسترونی (۱۲ روز) و همچنین تزریق استرادیول بنزوات به جای eCG برای همزمانسازی فحلی میش‎ها قابل توصیه نمیباشد.

کلیدواژه ها:

اسفنج پروژسترون دار ، عملکرد تولیدمثلی ، گوسفند ، همزمان سازی فحلی