ارزیابی تغییرات کاربری اراضی حوزه آبخیز هلیل رود بر مبنای متریک های سیمای سرزمین

کمی سازی الگوی چشم انداز و تغییر آن برای پایش و ارزیابی پیامدهای اکولوژیکی تغییر کاربری اراضی و دخالت انسان ضروری است. تغییر ویژگی های ساختار چشم انداز در حوزه آبخیز واقع در استان کرمان، طی سال های ۱۳۸۱ و ۱۳۹۸ با استفاده از نقشه های کاربری زمین مبتنی بر سنجش از دور ماهواره ای شناسایی شد. برخی شاخص های کلیدی سیمای سرزمین برای توصیف الگوهای آن انتخاب شدند. نتایج نشان داد که از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۸، چشم انداز منطقه مورد مطالعه تحولاتی در ساختار و ترکیب داشته است. افزایش قابل توجه زمین های زراعی و مسکونی و کاهش سطح مراتع در این حوضه مشهود می باشد. توزیع مکانی لکه های مختلف بیشتر از یکدیگر تفکیک شدند. علاوه بر این، شاخص تنوع شانون و هم شاخص یکنواختی شانون در سال ۱۳۹۸ در مقایسه با ۱۳۸۱ افزایش یافته که نشان می دهد منطقه مورد مطالعه تحت تاثیر بهره برداری و فعالیت های انسانی، تکه تکه تر و ناهمگون تر شده است.

کلیدواژه ها:

تغییر سیمای سرزمین ، سنجش از دور ، متریک سیمای سرزمین ، اثرات محیط زیستی