ارزیابی تنوع ژنتیکی در لاین های هاپلوئید مضاعف شده کاملینا با استفاده از نشانگرهای رتروترانسپوزونی REMAP
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 425
فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_GEB-11-2_006
تاریخ نمایه سازی: 15 اسفند 1401
چکیده مقاله:
ایران کشوری نیمهخشک و خشک میباشد و بیش از ۷۰ درصد از زمینهای کشاورزی آن دیم هستند. تا بهحال گیاهی دانه روغنی مناسب با مناطق مختلف کشور معرفی نشده است. کاملینا (Camelina sativa L.)، گیاهی دانه روغنی- دارویی از خانواده براسیکاسه، گیاهی کم توقع، با نیاز آبی-کودی پایین، مقاوم به انواع بیماریها و پاتوژنهای معمول و مناسب جهت کشت در تناوب غلات است. در این مطالعه تنوع ژنتیکی در ۳۲ لاین هاپلوئید مضاعف شده کاملینا با استفاده از ۱۱ آغازگر ترکیبی REMAP مورد ارزیابی قرار گرفت. هشت آغازگر نوارهای واضح و قابل امتیازدهی تولید کردند و در مجموع ۷۴ قطعه تولید گردید که ۵۹ قطعه (۷۲%/۷۹) چندشکل بودند. آغازگرهای IRAP۱+P۶ و IRAP۱+P۸ کمترین تعداد نوار (چهار نوار) و آغازگر IRAP۹۷۹+P۴ با تولید ۱۵ نوار، بیشترین تعداد را تولید کردند. میزان چندشکلی آغازگرها از ۲۳/۶۹ درصد تا %۱۰۰ و میزان PIC از ۳۸/۰ تا ۴۱/۰ متغییر بود. خوشه بندی بر اساس ضریب تشابه جاکارد، لاینها را در شش گروه اصلی قرار داد. بر طبق تجزیه به مولفه های اصلی، دو مولفه اصلی اول در مجموع ۵۱/۲۱ درصد تغییرات را توجیه کردند که بیانگر پوشش مناسب نشانگرها در سطح ژنوم بود. بنابراین به نظر میرسد که نشانگر REMAP، با چندشکلی و توزیع بالا در سطح ژنوم کاملینا، یک نشانگر مناسب برای بررسی تنوع ژنتیکی در این گیاه میباشد.
کلیدواژه ها:
Camelina ، genetic variation ، PCR ، primer ، REMAP marker ، آغازگر ، تنوع ژنتیکی ، کاملینا ، نشانگر REMAP ، PCR
نویسندگان
حمزه مینایی چنار
Department of Biotechnology, Faculty of Agriculture, Tarbiat Modares University, Thran, Iran
سجاد رشیدی منفرد
Department of Biotechnology, Faculty of Agriculture, Tarbiat Modares University, Thran, Iran
دانیال کهریزی
Department of Biotechnology, Faculty of Agriculture, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran
لیلا زارعی
Faculty of Science and Agricultural Engineering, Campus of Agriculture and Natural Resources, Razi University, Kermanshah, Iran
امین ابراهیمی
Faculty of Agriculture, Shahrood University of Technology, Semnan, Iran
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :