اثربخشی برنامه اوقات فراغت عرش بر ظرفیت شناختی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان دختر کم توان ذهنی مدارس استثنایی شهر اصفهان

هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی برنامه اوقات فراغت عرش بر ظرفیت شناختی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان کم توان ذهنی است. روش: این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه است. ۳۰ دختر ۱۳ تا ۱۵ ساله کم توان ذهنی که به روش نمونه گیری تصادفی از مدرسه های استثنایی شهر اصفهان انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت داشته اند. شرکت کنند گان به دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و گواه تقسیم شدند. گروه آزمایش برنامه اوقات فراغت عرش را در ۱۶ جلسه دریافت کردند، در حالی که به گروه گواه این آموزش ارائه نشد. ابزارهای پژوهش آزمون هوشی وکسلر کودکان و پرسشنامه مهارت های ارتباطی بوده است. اطلاعات جمع آوری شده از طریق آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری با استفاده از نسخه بیست و سوم نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شده اند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که برنامه اوقات فراغت عرش بر ظرفیت شناختی و مهارت های ارتباطی شرکت کنندگان تاثیر معناداری داشته است (۰۰۰۱/۰P<). نتیجه گیری: برنامه اوقات فراغت عرش ظرفیت شناختی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان کم توان ذهنی را بهبود می بخشد. بنابراین، برنامه ریزی به منظور استفاده از برنامه اوقات فراغت برای این دانش آموزان اهمیت ویژه ای دارد.

کلیدواژه ها:

Leisure time ، Cognitive capacity ، Communication skills ، Intellectual disability ، اوقات فراغت ، ظرفیت شناختی ، مهارت های ارتباطی ، کم توانی ذهنی