نقش قابلیت های فضای سبز و محیط زیست طبیعی در فضاهای یادگیری در جهت ایجاد حس تعلق به مکان در کودکان

کودکان در فضاهای خشک و انسان ساخت امروزه از تجربه روزمره فضاها و محیط زیست طبیعی جدا افتاده اند، در چنین فضاهایی کودک احساس شادمانی ندارد و به دنبال ترک هرچه سریع تر آن فضا می باشد که در نتیجه دلبستگی مکانی و کشش درونی کودک نسبت به آن مکان را از بین می برد. بخش عمده ای از زمان روزمره کودکان (که در سنین آموزش پذیری و الگو پذیری هستند) در محیط های یادگیری و مدارس سپری می شود و این فضاها نقش مهمی در برقراری ارتباط دوباره کودک با محیط زیست طبیعی دارند. با حضور فضای سبز در محیط آموزشی ، واکنش های عاطفی زیبایی شناختی مثبتی در کودکان بروز می یابد که در ادامه به کاهش استرس و افزایش دلبستگی منجر می شود. در محیط های یادگیری غنی از فضای سبز، کودکان احساس آرامش بیشتری را تجربه کرده و تمایل بیشتری برای گذراندن وقت در این مکان ها، نشان می دهند. در حالی که فضاهای خشک انسانی بدون حضور روح طبیعت ، بر پیکره و روان کودک، سنگینی می کند. در ادامه بیان می شود که کودکان در محیط های یادگیری و آموزشی از دو طریق ارتباط بصری ارتباط فیزیکی با محیط زیست پیرامون خود رابطه برقرار کرده که نتایج مثبتی از جمله کاهش اضطراب و فشار های روانی ، افزایش عملکرد علمی ، ایجاد وابستگی به فضای سبز، کسب مهارت های ارزشمند، درگیری همه حواس در تجربه طبیعت در رشد فیزیکی ، ایجاد حس مالکیت و عزت نفس ، خلق یک هویت اجتماعی قوی و غیره منجر می شود.

کلیدواژه ها:

کودک ، محیط زیست طبیعی ، دلبستگی مکانی ، محیط یادگیری