بررسی نظام شبکه پایش آب زیرزمینی در ایران و کشورهای منتخب و آسیب شناسی مبتنی بر آن

پایش فرآیندی نظارتی با طرحی علمی و پویا بر مبنای مشاهده، آماربرداری، اندازه گیری و ثبت داده، در جهت شناخت کمی و کیفی منابع آب برای برنامه ریزی و مدیریت منابع آب می باشد. پایش بلند مدت بدون انجام فرآیند ارزیابی، آسیبشناسی و بهینه سازی، منجر به عدم مدیریت صحیح دادههای خروجی، ناکارمدی سیستم و سبب افزایش هزینه پایش می گردد. یکی از گام های ضروری در آسیبشناسی شبکه های پایش، تعیین وضعیت پارامترهای اندازهگیری و تواتر آنها با توجه به هدف شبکه پایش می باشد. از این رو براساس ارزیابی نیازهای اطلاعاتی به خصوص در مطالعات منابع آب زیرزمینی و بخش محاسبات بیلان آب زیرزمینی، این مقاله به بررسی نظام شبکه پایش آب زیرزمینی و آسیبشناسی آن در کشور پرداخته است. این ارزیابی از طریق مقایسه شبکه پایش آب زیرزمینی داخلی با شبکه پایش در برخی از کشورهای دنیا با درجه توسعه یافتگی متفاوت صورت گرفته است. در انتها بعد از آسیبشناسی شبکه پایش فعلی با توجه به تجارب جهانی و مقایسه آنها با وضع موجود در ایران، پیشنهاداتی در چهار زمینه ) مدیریت اطلاعات مرتبط با شبکه پایش آب زیرزمینی از طریق شناخت کامل نیاز اطلاعاتی شبکه، طراحی، راه اندازی و اجرای سامانه یکپارچه مدیریت اطلاعات آب و به روزرسانی تجهیزات و فناوری های ایستگاه های اندازه گیری متناسب با استانداردهای جهانی؛ ۲) مدیریت نیروی انسانی از طریق جذب نیروی انسانی توانمند متناسب با نیاز در بخش نصب تجهیزات، جمعآوری و انتقال اطلاعات، ثبت و پردازش داده به همراه ایجاد انگیزش نیروی انسانی و تقویت رویکردهای مشارکت مردمی؛ ۳)مدیریت ساختار سازمانی درکشور و ۴) مدیریت مالی از طریق تقویت توان مالی نظام مطالعات منابع آب کشور به منظور پیاده‎سازی شبکه پایش بهینه در کشور، ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

نظام شبکه پایش آب زیرزمینی ، آسیب شناسی ، مولفه های پایش ، تواتر اندازه گیری