ارزیابی تاثیر شیوع بیماری کرونا بر آموزش و پژوهش در مهندسی عمران در ایران از دیدگاه دانشجویان

پس از شیوع ویروس کرونا محدودیت هایی در فعالیت های مختلف در دنیا به اجرا گذاشته شد. یکی از زمینه هایی که به شدت دچار تغییر شد، شرایط دانشگاهها بود. بدین ترتیب موضوع ارتباط الکترونیکی برای پیگیری امور آموزشی و پژوهشی مطرح شد. در این مقاله با استفاده از یک فرم نظرسنجی، تلاش شده تا وضعیت آموزش و پژوهش در رشته مهندسی عمران، در دوران شیوع کرونا بر اساس نظرات دانشجویان ارزیابی گردد. نتایج نشان میدهد که دانشجویان کارشناسی از کیفیت یادگیری در این دوران رضایت نداشتند (حدود ۶۶ درصد کمتر از متوسط) اما دانشجویان تحصیلات تکمیلی کیفیت یادگیری در شیوه مجازی را مناسب ارزیابی کردند (حدود ۲۱ درصد کمتر از متوسط). با توجه به مشکلات ایجادشده برای دروس عملی دوره کارشناسی (کمتر از ۵ درصد برگزاری به شیوه حضوری) و نیز جمع آوری دادههای پایاننامههای تحصیلات تکمیلی در طول دوره شیوع بیماری کرونا (حدود ۲۳ درصد با مشکل جدی)، افت فارغ التحصیلان رشته مهندسی عمران از دید عملی در سالهای آینده قابل انتظار خواهد بود. گسترش تقلب در آزمونها (حدود ۴۰ درصد) و نیز تفاوت در دسترسی به اینترنت و سامانه های لازم جهت شرکت در کلاسهای مجازی (حدود ۴۲ درصد کمتر از حد متوسط)، موضوع عدالت آموزشی (حدود ۵۰ درصد ناراضی) در این دو سال را دچار چالش کرد. در مجموع میتوان گفت، آموزش و پژوهش در رشته مهندسی عمران به شیوه مجازی نمیتواند به طور کامل جایگزین شیوه های حضوری شود، اما از برخی قابلیت های آن میتوان در آینده به عنوان مکمل آموزش حضوری استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

کرونا ، آموزش و پژوهش ، مهندسی عمران ، ارتباط الکترونیکی