زخمه ای بر چنگ دل شعشعه خورشید خراسان بر مثنوی «مادر آهوان» احمد عزیزی
محل انتشار: فصلنامه فرهنگ رضوی، دوره: 2، شماره: 8
سال انتشار: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 180
فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_FHNG-2-8_001
تاریخ نمایه سازی: 9 بهمن 1401
چکیده مقاله:
ادبیات شیعی با پرداختن به مضامین مذهبی و برخورداری از جایگاهی ویژه در نزد محبان خاندان عصمت و طهارت(ع)به جریانی پویا و پرشور مبدل شده است تا آموزه های آیینی ولایی را با نگاهی اخلاقی تربیتی و با زبانی هنری و موثر به نسل های نیازمند به آبشخور علم و اخلاق معصومین(ع) انتقال دهند و باورهای اهالی شیعه را به سوی آرمان های اصیل و متعالی این راهنمایان به کمال انسانی، بهتر و بیشتر رهنمون سازند. از این منظر، در غربت قرنی که فریاد رسای فغان از رنجوری، گنگترین آواز آدمی است و خوشههای امید در سکوتی تلخ، دم از ناباروری میزنند و تبخالی از پژمردگی بر لبانشان منقش است، احمد عزیزی دل به امامی بسته است که بارگاه مقدس او مامن بیپناهانی است که آهوی دل دردمند خویش را در جلوه های بیخار ادراکش، رها کردهاند و از پس ابرهای نیایش، چشم به باران اجابتی دوختهاند که خشکسالی لبخند آنان را طراوت بخشد. این نوشتار با نگاهی توصیفی تحلیلی به مثنوی «مادر آهوان» احمد عزیزی، به این پرسش پاسخ داده که سیمای امام رضا(ع) در آیینه اندیشه این شاعر متعهد چگونه بازتاب یافته است؟ بر اساس یافتههای بررسی حاضر، این مثنوی نمادین، آوای سرگشتگی بیپناهانی است که هستی خویش را در تنگنای تنهایی و غربت به ضریح کرامت امام رضا(ع) دخیل بستهاند تا سوز دل دردمند خویش را از ستمپیشگی خودکامگان روزگار، با آن حضرت در میان نهند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
خلیل بیگ زاده
هیات علمی/ دانشگاه رازی
رضا کیانی
دکتری زبان و ادبیات عرب و مدرس دانشگاه