افزایش انعطاف پذیری عضله همسترینگ: امواج ماورای صوت یا تسهیل حس عمقی؟

مقدمه: کوتاهی عضله همسترینگ می تواند باعث اختلالات وضعیتی و الگوی راه رفتن غیر طبیعی گردد. در سال های اخیر، مداخلات درمانی متفاوتی جهت برطرف نمودن کوتاهی عضله همسترینگ مطرح شده اند. به همین دلیل، این مطالعه با هدف مقایسه دو نوع روش درمانی امواج ماوراء صوت و تکنیک کشش تسهیل حس عمقی (Hold– Relax) انجام گرفت.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع نیمه تجربی بود. تعداد ۳۶ آزمودنی به صورت در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی به سه گروه شاهد، درمان با امواج ماورای صوت و درمان با تکنیک کششیHold– Relax  تقسیم شدند. دو گروه آخر برنامه های درمانی مربوط به خود را به مدت ۸ هفته دنبال نمودند و جهت اندازه گیری دامنه حرکتی مفاصل هیپ و زانو از گونیامتر استاندارد استفاده گردید. جهت تحلیل داده های حاصل از این تحقیق از تحلیل واریانس یک سویه در بسته نرم افزاری ۱۹SPSS و با سطح معنی داری (۰۵/۰ > P) استفاده شد.یافته ها: یافته های این مطالعه نشان داد که هر دو روش درمانی به طور معنی داری باعث افزایش دامنه حرکتی فلکشن هیپ و اکستنشن زانو می شوند (۰۰۱/۰ > P). با این حال گروه تحت درمان با تکنیک (Hold– Relax یا HR) در مقایسه با گروه تحت درمان با ماوراء صوت (Ultrasound یا US) به طور معنی داری با افزایش بیشتری در دامنه حرکتی فلکشن هیپ و اکستنشن زانو رو به رو شدند (۰۰۱/۰ > P).نتیجه گیری: به منظور افزایش انعطاف پذیری عضله همسترینگ، تکنیک تسهیلی HR اثربخشی بیشتری دارد. با این حال مطالعات بیشتری جهت بررسی اثر درمان ترکیبی US و تکنیک HR و سایر تکنیک های تسهیلی حس عمقی نیاز است.کلید واژه ها: کوتاهی همسترینگ، انعطاف پذیری، دامنه حرکتی، امواج ماورای صوت، تسهیل حس عمقی