اثربخشی درمان شناختی – رفتاری و درمان متمرکز برشفقت درمانی برسخت رویی زنان در شرف طلاق

زنان فاقد ویژگی شخصیتی سخت رویی کیفیت زندگی پایین تری را تجربه می کنند .این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی – رفتاری ودرمان متمرکز بر شفقت درمانی برسخت رویی زنان درشرف طلاق انجام شدروش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع مداخله ای پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه ماهه در سال ۱۴۰۰ انجام گرفت.نمونه به روش نمونه گیری هدفمند و تصادفی از جامعه آماری ، کلیه زنان در شرف طلاق مراجعه به مراکز اورژانس اجتماعی شهر تهران بود که ۴۵ زن در دو گروه آزمایش ویک گروه گواه قرار گرفتند . آموزش گروهی درمان متمرکز برشفقت (براساس پروتکل درمانی گیلبرت و نف، ۲۰۰۷)و برنامه جلسات آموزش درمان شناختی – رفتاری (براساس طرح درمانی ویلدرموت ۲۰۰۸) درطی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا شد.گروه گواه درمانی نداشت.ابزار پژوهش پرسشنامه سخت رویی کوباسا (۱۹۹۷) بود. نتایج داده ها با آزمون آماری واریانس یک طرفه با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدندیافته ها: میانگین و انحراف استاندارد نمره سخت رویی در پیش آزمون درمان متمرکز بر شفقت از۵۳ /۵۱±۶۴/۱ به ۲۰/۵۹±۸۶/۱ در پس آزمون ، و در پیگیری۲۰ /۶۱±۸۶/۱ ) ۰۱/۰ < P) رسید.نمره سخت رویی در پیش آزمون درمان شناختی-رفتاری از۸۰ /۵۰± ۰۰۷/۲ به ۶۷/۵۶±۲۳/۱ در پس آزمون و در پیگیری به ۶۷/۵۸±۲۳/۱ رسید ( ۰۱/۰ < P) همچنین گروه گواه از ۴۰/۴۹±۲۴۲/۱ در پیش آزمون به۴۰/۵۰±۲۴/۱ در پس آزمون و در پیگیری به ۴۷/۵۱±۳/۱ ( ۰۱/۰ < P) رسید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش،درمان شناختی-رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت درمانی بر افزایش سخت رویی زنان در شرف طلاق می تواند اثربخش باشد،همچنین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت نسبت به درمان شناختی-رفتاری ماندگارتر است

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، درمان متمرکز برشفقت درمانی ، سخت رویی زنان