تحلیل گونه های واژگانی- نحوی بیان آینده در زبان فارسی زیر تاثیرعوامل اجتماعی

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر عوامل سن، جنسیت، سطح تحصیلی و سطح اقتصادی/ اجتماعی گوینده و نیز درجه رسمیت موقعیت گفتمان بر بیان آینده در گفتار فارسی است. بدین منظور داده های لازم جهت تحقیق به صورتیادداشت های میدانی از گفت و گوی روزمره افراد گردآورییان گر آینده بود جمع آوریی و تحلی شوندگان برآمد ایشان زمان آینده را در گفت وگوهای روزمره خود به نه گونه واژگانی- نحوی ابراز می داشتند: حال استمراری، حال ساده، خواه(د) + فعل، می خواه(م) + فعل، مضارع التزامی، گذشته ساده، دار(یم) + فعل، قراره + التزامی، دار(م) می رو(م) + فعل. نتاییین گونه واژگانی- نحوی بیان آینده در گفتار مشاهده شوندگان بود و بییان آینده را به خود اختصاص می داد. اییه گروه ها اعم از سن، جنسیت، تحصیلات و سطح اقتصادی/ اجتماعی به عنوان الگوی غالب شناخته شد. میی واژگانی- نحوی دیگرنیز در هر گروه اجتماعی و زیرگروه های آن محاسبه و مقایسه گردید.

کلیدواژه ها:

تغییر واژگانی- نحوی ، زمان آینده ، عوامل اجتماعی