طبقه بندی وندهای اشتقاقی زبان فارسی

وندهای اشتقاقی می توانند به راه های مختلفی طبقه بندی شوند. برد (۲۰۰۱( با درنظرگرفتن تمایزات ذاتی، معنایی، دستوری و نقش های معنایی، طبقه بندی متفاوتی را نسبت به دیگران ارائه می دهد. در این مقاله سعی شده است براساس طبقه بندی برد، وندهای اشتقاقی فارسی به چهار گروه اشتقاق مشخصه ای، اشتقاق نقشی، اشتقاق انتقالی و اشتقاق بیانی طبقه بندی شوند و مشکلات و محدودیت های این نوع طبقه بندی در زبان فارسی به طور اجمال بررسی گردد. نتایی از ایین طبقه بندی برای وندهای اشتقاقی فارسی جامع و مانع نیست. تعدادی از وندها در هیچ یین چهار گروه جای نمی گیرند و تعدادی از آن ها در چندین گروه جای می گیرند. برخی وندها نقش های متعدد دارند و برخی به چندین طبقه دستوری متعلق اند. بنابراین پیشنهاد افزودن حداقل سه طبقه دیگر، به طبقه بندی برد، معقول به نظر می رسد: اشتقاق شامل (برای وندهای قابل طبقه بندی در چند طبقه)، اشتقاق معنایی (برای وندهاییییر نقش ایجاد می ی (برای آن هاییه ارجاعی را تغییر می دهند).

کلیدواژه ها:

وند اشتقاقی ، اشتقاق مشخصه ای ، اشتقاق نقشی ، اشتقاق انتقالی ، اشتقاق بیانی