تبیین سبک مدیریت تعارض مدیران مدارس بر اساس فرسودگی شغلی و استرس شغلی آنان در مناطق آموزش و پرورش شهرستان های خوی و چایپاره

هدف پژوهش حاضر تبیین سبک مدیریت تعارض مدیران مدارس بر اساس فرسودگی شغلی و استرس شغلی آنان بود. جامعه آماری پژوهش­حاضر را کلیه مدیران مدارس شهرستان­های خوی و چایپاره در سال تحصیلی ۹۵-۱۳۹۴ تشکیل داده است که مجموعا ۳۷۰ نفر بودند. حجم نمونه آماری ۱۷۳ نفر محاسبه و برای انتخاب نمونه از روش تصادفی طبقه­ای نسبی استفاده شده است. در این پژوهش برای جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه­های مدیریت تعارض رابینز­، استرس شغلی (ESH) و فرسودگی شغلی مسلچ استفاده شد. پس از بررسی مفروضه­های آزمون همبستگی، جهت تبیین سبک مدیریت تعارض بر اساس استرس شغلی و فرسودگی شغلی، با توجه به بر­آورد میزان پیش­بینی، از آزمون رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد بر اساس استرس شغلی مدیران، می توان سبک های مدیریت تعارض شامل همکاری، اجتناب، سازش و مصالحه را پیش بینی نمود. اما چون مقدار F به دست آمده برای سبک مدیریت تعارض رقابت (۰۷/۰) از لحاظ آماری معنادار نمی باشد (P≥۰/۰۵)؛ لذا نمی توان بر اساس استرس شغلی مدیران، سبک مدیریت تعارض رقابت را پیش بینی نمود. ضریب بتا نشان می­دهد به ازای هر واحد افزایش در استرس شغلی مدیران، سبک مدیریت تعارض همکاری در مدیران به مقدار ۳۳ درصد کاهش، سبک اجتناب به مقدار ۲۸ درصد افزایش، سبک سازش به مقدار ۳۴ درصد کاهش و سبک مصالحه به مقدار ۴۷ درصد کاهش می یابد. بر اساس فرسودگی شغلی مدیران، می توان سبک های مدیریت تعارض همکاری، سازش و مصالحه را پیش بینی نمود. اما چون مقدار F به دست آمده برای سبک مدیریت تعارض رقابت (۰۴/۰) و اجتناب (۱۴/۳) از لحاظ آماری معنادار نمی باشد (P≥۰/۰۵)؛ لذا نمی توان بر اساس فرسودگی شغلی مدیران، سبک مدیریت تعارض رقابت و اجتناب را پیش بینی نمود. ضریب بتا نشان می دهد به ازای هر واحد افزایش در فرسودگی شغلی مدیران، سبک مدیریت تعارض همکاری در مدیران به مقدار ۳۴ درصد کاهش، سبک سازش به مقدار ۴۰ درصد کاهش و سبک مصالحه به مقدار ۴۰ درصد کاهش می یابد

کلیدواژه ها:

سبک مدیریت تعارض ، استرس شغلی و فرسودگی شغلی