مقایسه اثربخشی طرح واره درمانی و واقعیت درمانی بر انعطاف پذیری روان شناختی و خودتنظیم هیجانی مربیان پیش دبستانی

 هدف: هدف از انجام این پژوهش مقایسه اثربخشی طرح واره درمانی و واقعیت درمانی بر انعطاف پذیری روان شناختی و خودتنظیمی هیجانی مربیان پیش دبستانی شهرستان شهرکرد بود. روش: جامعه آماری کلیه مربیان پیش دبستانی شهرستان شهرکردبودند که از بین آنها تعداد ۴۵ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در ۲ گروه آزمایش و۱ گروه کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار اندازه گیری پژوهش شامل پرسشنامه های انعطاف پذیری روان شناختی (بوند و همکاران، ۲۰۱۱) و خودتنظیمی هیجانی(مارس، ۱۹۸۳) بود که طی سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری ۳ ماهه تکمیل شد. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد تنها طرح­واره درمانی بر تعدیل میانگین نمرات انعطاف پذیری روان شناختی تاثیر پایدار داشته است (۰۵/۰ >P)؛ ولی هر دو روش طرح واره درمانی و واقعیت درمانی بر افزایش میانگین نمرات خودتنظیمی هیجانی تاثیر پایدار داشتند (۰۵/۰ >P). نتیجه گیری: نتیجه­ گیری شد که می توان از دو روش طرح­واره درمانی گروهی در درجه اول و از  واقعیت درمانی گروهی در درجه بعدی برای بهبود انعطاف پذیری روان شناختی و خوتنظیمی هیجانی مربیان پیش ­دبستانی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

طرح واره درمانی ، واقعیت درمانی ، انعطاف پذیری روان شناختی ، خودتنظیمی هیجانی ، مربیان پیش دبستانی