ناکامی تئوریهای بازنمودگرایی مرتبه ی اول در تبیین خصیصه ی سوبژکتیو تجربه

این مقاله، کارآمدی تئوریهای بازنمودگرایی مرتبه ی اول برای تبیین خصیصه ی سوبژکتیو تجربیات پدیداری را موردبررسی قرار میدهد. نویسنده پس از توضیحی کوتاه درباره ی بازنمودگرایی، به سراغ توضیح مساله ی این مقاله میرود: تبیین خصیصه ی سوبژکتیو تجربیات که علاوه بر خصیصه ی کیفی، معضل دشوار فیزیکالیسم برای تقلیل پدیدارشناسی به حیث التفاتی است. نویسنده به تئوریهای کارکردگرایانه ی شومیکر و خودبازنمودگرایانه ی کریگل برای تبیین خصیصه ی سوبژکتیو اشاره میکند و اشکالات وارد بر آنها را شرح میدهد. سپس به داعیه ی سایر بزرگان بازنمودگرایی میپردازد که تامین خصیصه ی سوبژکتیو را در قالب همان فرایند بازنمایی و بینیاز از تئوریپردازی مجزا، در نظر میگیرند. وی با توضیح و بررسی فرایند بازنمایی، نتیجه میگیرد که فرایند مذکور، از عهده ی تبیین خصیصه ی سوبژکتیو تجربه برنمیآید و همان مساله ی دشوار و شکاف تبیینی، عود میکند.

کلیدواژه ها:

۱- بازنمودگرایی ، ۲- پدیدارشناسی ، ۳- خصیصه ی سوبژکتیو ، ۴- خودبازنمودگرایی ، ۵- مساله ی دشوار