دستیابی به توسعه پایدار زیست محیطی ضرورت مدیریت خدمات شهری

اندیشه توسعه پایدار سابقه چندانی در حقوق بین الملل ندارد. برای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، «کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه» را تشکیل داد که در آن، سندی تاثیرگذار به نام «آینده مشترک ما» توسط گروهالمبرونتلند نخست وزیر وقت نروژ، ارایه شد. این گزارش خواستار توسعه پایدار به عنوان مبنای هر فعالیت اقتصادی انسانی با تمرکز بر نگرانی جدی نسبت به محیط زیست و پیوند آن با تلاش برای بالا بردن سطح زندگی فقرا در جهان بود. بسیاری از شهرهای در حال توسعه در۵۰ سال گذشته دستخوش دگرگونی های ساختاری عمده شدند، به ویژه این تحولات ناشی فرایندهای شتابان استعمار زدایی بوده که در آسیا، آفریقا و حوزه کارائیب رخ داد. به علت اینکه انسان ها به خاطر ایجاد خطوط جدید ارتباطی و حمل ونقل و تغییر در شکل تجارت و رسانه ها هر چه بیشتر به هم نزدیک می شوند، بنابراین مفهوم شهرهای جهانی توجه جغرافیایی بیشتری را جلب کرده است. شهرهای جهانی مکان هایی با تعامل متمرکز پنداشته می شوند که نقش اقتصادی، اجتماعی و سیاسی مهمی در انباشت سرمایه برعهده گرفته اند. جایگاه شهر جهانی به شهرهایی نسبت داده می شود که مراکز قدرت اند و انباشت سرمایه های عظیم اند و آنها بخش نامتناسبی از مهم ترین کسب و کار جهان را ه برده می شوند(نصیری، ۱۳۷۸، ص۵۰). هرچند انسان سالیان متمادی از طبیعت به عنوان ابزار و بستر توسعه استفاده کرده، اما توسعه افسار گسیخته پس از انقلاب صنعتی چنان آثار مخربی بر کره زمین باقی گذاشته که نه تنها انتخاب همان روش ها از سوی کشورهای فقیر برای توسعه به دلیل پایین آمدن ظرفیت های منابع طبیعی ناممکن است بلکه در شرایط امروز، خودخواهانه می نماید. از این رو، چند دهه ای است که «توسعه پایدار» به عنوان یک راه حل ارایه شده است. از سویی، حقوق محیط زیست ابزار مهمی برای نظارت و مدیریت توسعه پایدار است.