فراتحلیل اثربخشی مداخلات روانشناختی (روانی – آموزشی) بر خودکارآمدی دانشجویان در ایران به روش هویت و کرامر

مقدمه: خودکارآمدی پیش بینی کننده مهم موفقیت تحصیلی شناخته می شود، بدین منظور پژوهش های متعدد روانشناختی برای ارتقای خودکارآمدی انجام گردیده است. پژوهش حاضر یک پژوهش فراتحلیل است که با هدف بررسی میزان اثربخشی مداخلات روانشناختی (روانی – آموزشی) بر خودکارآمدی در دانشجویان ایرانی طی سالهای ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۰ انجام شد. روش کار: جامعه آماری پژوهش شامل مطالعات منتشر شده در مجلات علمی پژوهشی و پژوهش های نمایه شده نویسندگان ایرانی در خارج از کشور بود. پس از تصریح ملاک های ورود و خروج، تلاش های مداخلات روانشناختی (روانی- آموزشی) بر خودکارآمدی دانشجویان در فاصله زمانی بین سال های ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۰ از بانک های اطلاعاتی استخراج و از بین آن ها، تعداد ۳۴ پژوهش با ۳۴ اندازه اثر برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. ابزار پژوهش برای تحلیل داده ها، سیاهه وارسی فراتحلیل بود و مراحل انجام فراتحلیل براساس روش فراتحلیل هویت و کرامر (۲۰۰۵) بود. از مجموع ۶۲ مطالعه، ۳۴ مطالعه شامل ۱۶۴۵ شرکت کننده معیارهای واجد شرایط بودن را داشتند. نتایج: اندازه اثر کلی مطالعه حاضر برابر با ۴۸/۰ به دست آمد که براساس نتایج جدول تفسیر d کوهن، میزان اندازه اثر متوسط بود که معنادار به حساب می آید (۰۰۰۰۱/۰P<.). مداخلات روانشناختی به ترتیب بیشترین اندازه اثر به لحاظ ابعاد خودکارآمدی، بعد تحصیلی با ۵۲/۰Es = ، سایر ابعاد خودکارآمدی با اندازه اثر ۵۱/۰  = Es، و بعد عمومی با اندازه اثر ۴۵/۰ = Es است. نتیجه گیری: می توان گفت مداخلات روانشناختی (روانی- آموزشی) تاثیری معنادار بر ارتقای خودکارآمدی و ابعاد آن در دانشجویان دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، فراتحلیل ، مداخلات روانشناختی ، دانشجویان