ارزیابی و تطبیق معماری مسکونی سنتی و معاصر در ایران

شاخص های کیفی مسکن همواره به عنوان حساس ترین ابزار برنامه ریزی مسکن محسوب می شوند. عرصه مسکن به منظور تامین رشد اجتماعی، علاوه بر خودواحد مسکونی، محیط پیرامون آن را نیز دربر می گیرد. در معماری مسکونی سنتی ایران ساختمان بر اساس فرهنگ و هویت قومی ایرانی شکل گرفته است و هیچ گاه نوع پلان برخلاف باورهای دینی و عقیده ای پایه گذاری نشده است، درگذر زمان به خاطر ناملایمات اجتماعی و دور شدن جوامع از ارزش های اجتماعی خودی و بومی، معماری های دیگری حاکم شدند. در این مقاله سعی بر این است که با شناخت کیفیت مسکن در خانه های سنتی ایران، معیارهایی جهت تدوین راهکارهای موثر برای افزایش کیفیت مسکن معاصر به دست آید که به ترتیب ۵ شاخص اصلی موردبررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که از میان شاخص های پنج گانه موردبررسی سه شاخص عملکردی، نیازهای انسان و محیطی به ترتیب با وزن های ۴۹/۰، ۴۳/۰ و ۳۸/۰ بیشترین نقش را در ارتقاء کیفیت مسکن بر عهده دارند، همچنین از میان معیارهای بررسی شده، معیارهای " توجه به درون در معماری خانه های سنتی بر اساس فرهنگ، نوع زندگی، آداب ورسوم"، " یکپارچگی در کالبد، منظر و کیفیت بصری"، " سازگاری معماری، سازه و تزئینات و تبعیت سازه از سازمان فضایی"، " ایجاد فضاها بر مبنای سنن، فرهنگ و نوع معیشت"، " رعایت کامل زیبایی شناسی در تمام فضاها در رابطه با عملکرد مانند ارسی ها، ایوان ها و غیره"، به ترتیب با وزن های ۹۲/۴، ۵۶/۴، ۳۰/۴، ۱۸/۴، ۰۳/۴ سهم بیشتری را در ارتقاء کیفیت مسکن در اختیاردارند.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ، معماری معاصر ، مسکن سنتی ، مسکن معاصر ، ایران.