نقش تعدیل گر سبک های دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی در دانشجویان دارای تجربه ی شکست عاطفی

مقدمه: پژوهش حاضر به منظور تعیین نقش تعدیل­گر سبک­های دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی دانشجویان دارای تجربه­ی شکست عاطفی انجام گرفت.روش کار: جامعه­ی آماری این پژوهش شامل کلیه­ی دانشجویان پسر دانشگاه های شهر اهواز بودند که تجربه­ی شکست عاطفی در رابطه با دختران داشتند. ۲۰۰ نفر از این افراد به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده دراین پژوهش، پرسشنامه­ی سازگاری معنوی (SCQ)، پرسشنامه رشد معنوی (SAI)، سبک­های دلبستگی (RAAS) و پرسشنامه پریشانی روانی بودند. برای نتایج تحلیل از از روش همبستگی ساده و رگرسیون تعدیل­گر استفاده شد.  یافته­ها: نتایج نشان داد که بین سازگاری معنوی و رشد معنوی، رابطه­ی مثبت معنیدار (P= ۰.۰۰۱, r= ۰.۵۸) و بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی رابطه­ی منفی معنی دار وجود دارد (P= ۰.۰۰۱, r= -۰.۱۷). همچنین نتایج رگرسیون تعدیل­گر نشان داد که سبک دلبستگی ناایمن رابطه­ی بین سازگاری معنوی با رشد معنوی را تعدیل می­کند (P= ۰.۰۵, β= -۱.۱۲)، اما سبک دلبستگی ناایمن رابطه­ی بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی را تعدیل نمی­کند (P= ۰.۹۶, β= ۰.۰۳).نتیجه­گیری: با توجه به نتایج، سازگاری معنوی در رشد معنوی و سلامت روان نقش دارد و دلبستگی تاایمن می­تواند نقش تعدیل کننده در رابطه سازگاری معنوی و رشد معنوی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

Attachment Styles ، psychological distress ، Spiritual compatibility ، Spiritual growth