بررسی عشق و تجلی عرفان و تعابیر «باده» و «می» در سروده های ماذون

ماذون ( ۹۰۲۱ تا ۹۰۲۱ ش) شاعر و عارف صاحب نام در شعر و ادبیات قشقایی است که تاکنون اشعارش در میان افراد باذوق ایل نقل محافل استت و به چاپ آن نیز همت گماشته اند. مهارتش در سرودن اشعار، چیره دستی و ذوق هنری شاعر و نیز تسلط بر زبان فارستی و ترکی و لری موجب ماندگاری این آثار و نام شاعر گشته است. بیشترین توان این شاعر در نظم اندیشگانی او وجود دارد و به دلیل زندگی عشایری در دل طبیعت به بیان و ایجاد تصویرسازی از شرایط زندگی و محیط پیرامونش بوده است . ازطرفی تسلط وی بر آیات قرآنی و نگارش نسخه ای دست نویس از قرآن (که از وی بر جا مانده است) و سرودن اشعار خود بر اساس آیات شریفه، وجه شاخص اشعار وی است. این پژوهش بر اساس سروده های ماذون از کتاب گزیده های اشعار ماذون صورت گرفته است که با روش توصیفی تحلیلی و با رویکرد عشق و عرفان که در آن بسامد بالایی دارد، مورد بررسی قرار داده و بر اساس نتایج به دست آمده، شاعر با تسلط خاصی در چینش کلمات و علم و آگاهی کامل از واژه ها و ارتباط تنگاتنگ معنایی اجزای کلام (مترادف و متضاد) و توجه به عشق و عرفان و نیز بهره از طبیعت بکر زندگیعشیره ای، به آفرینش آثار خود پرداخته است.

کلیدواژه ها:

شعر قشقایی ، ماذون ، واژه ها ، عشق ، عرفان ، باده ، می