اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اختلال بدشکلی بدن و وزن زنان دارای اضافه وزن

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اختلال بدشکلی بدن و وزن زنان دارای اضافه وزن بود. روش این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه گواه است. نمونه مورد پژوهش شامل ۴۰ نفر از زنان دارای اضافه وزن با شاخص توده بدنی بزرگتر از ۳۰ در شهر تهران که به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار اندازه­گیری پژوهش پرسشنامه مقیاس بدشکلی بدن یل و براون بود. جلسات درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به­صورت گروهی و در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه­ای و یک جلسه در هفته برگزار شد. در این مدت گروه گواه هیچگونه مداخله درمانی را دریافت نکردند. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از روش تحلیل کوواریانس و از نرم افزار ۲۵.SPSS در سطح معناداری ۰۵/۰ استفاده ­شد. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اختلال بدشکلی بدن (۰۰۱/۰>P) و وزن (۰۰۱/۰>P) در زنان دارای اضافه­وزن اثرگذار بوده است. به طور کلی نتایج حاکی از تاثیر معنادار یک دوره درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر متغیرهای اختلال بدشکلی بدن و کاهش وزن در زنان دارای اضافه وزن بود و می­توان از این روش برای درمان عصبی افراد دارای اضافه وزن استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، اختلال بدشکلی بدن ، وزن بدن ، اضافه وزن