قرآن، نزول تاریخی و حضور فراتاریخی تحلیلی بر مبانی معرفتی تاریخ گروی و انطباق آن با کلام الهی

تاریخ گروی نظریه ای است که همه پدیده ها و حقایق را در بستر تاریخی وقوع آن تفسیر می کند. قرآن آخرین وحی آسمانی خداوند در فرهنگ و اجتماع بشر است. آیا نظر به سویه بشری نزول آن در یک بستر زمانی معین و با مخاطبان مشخص در آن زمان، ما را ناگزیر می سازد که قرآن را بر اساس تاریخ گروی مقوله بندی کنیم و هویت الهی و جاویدان آن را محکوم گذر زمان سازیم؟ یا آن که اساسا تاریخ گروی موضوع و متعلق معلومی داشته، و نمی تواند نظریه ای مطلق و فراگیر برای تمامی قلمروها قلمدا شود؟  مطالعه و بررسی موضوع فوق مورد اهتمام مقاله حاضر است. در این اثر، نخست فروض و دیدگاه های مختلف در نسبت جاودانگی قرآن با واقعیت های عصر نزول و متغیرهای زندگی بشر، و همین طور مبانی معرفتی دیدگاه تاریخ گروی و قابلیت انطباق آن بر قرآن کریم  امعان نظر شده است.  

کلیدواژه ها:

قرآن ، وحی ، جاودانگی ، تاریخ گروی ، عصری نگری ، مبانی معرفتی ، متغیرهای زندگی